Reisverslag Berlijn 2012 Deel 1

Tags: 

Dinsdag 7 augustus 2012
In de zomervakantie van 2012 deed zich een nieuwe gelegenheid voor, voor een bezoek aan het mooie Berlijn. Deze keer samen met mijn ouders. De eenvoudigste (en ook goedkoopste) manier om naar Berlijn te gaan blijft de trein.



Via een overstap in Deventer sta je vanuit Breda (of Tilburg) binnen een uur of zeven midden in Berlijn op het Centraal Station. Verder heb je geen moeilijkheden met afmetingen en gewicht van je bagage en hoef je ook veel eerder dan bij vertrek aanwezig te zijn om al in te kunnen checken. Hopelijk gaat de NS de komende jaren geen gekke dingen doen met de internationale treinverbinding naar Berlijn, zoals dat vanaf december het geval is met de Beneluxtrein naar Brussel. Deze zal dan niet meer rijden waardoor je vanuit Brabant alleen met een boemeltreintje van de Belgische Spoorwegen vanuit Roosendaal België in kunt komen.



De internationale trein naar Berlijn rijdt gewoon als een intercity. Doordat hij in Nederland op alle gewone intercity stations stopt, duurt dit deel van de reis relatief lang. In Duitsland wordt het aantal stops beduidend minder. Op 7 augustus was het een behoorlijk regenachtige dag. Iets dat goed te zien was tijdens de tussenstop in Hannover.

Woensdag 8 augustus 2012 (ochtend)
Op de eerste vakantie dag hebben we een bezoek gebracht aan de “Gedenkstaette der Sozialisten” (http://www.sozialistenfriedhof.de). Dit is een onderdeel van de centrale begraafplaats Friedrichsfelde van Berlijn waar veel leiders van de Duitse arbeidersbeweging begraven liggen. Deze traditie is begonnen met de begrafenis van een van de oprichters van de Sociaal-Democraten in Duitsland in 1900 (Wilhelm Liebknecht)



Het centrale punt van deze “Gedenkstaette” is een soort grafsteen met de tekst “Die Toten mahnen uns”. Gebouwd in 1951. In een cirkel rond deze gedenksteen staan stenen van belangrijke personen uit de Duitse arbeidersbeweging. Vlak bij de gedenksteen liggen gedenkplaten met de namen van personen uit de communistische beweging en/of de DDR. Ten tijde van de deling van Duitsland lag deze begraafplaats namelijk in Oost-Berlijn.



Een van de gedenkplaten was geweid aan Otto Grotewohl. Na de oorlog was hij een van de voormannen van de sociaal-democratische SPD. In 1946 ging het Oost-Duitse deel van deze partij met de communisten samen tot de Socialistische Eenheidspartij Duitsland (SED). Na de oprichting van Oost-Duitsland werd Otto Grotewohl minister-president van de DDR (tot 1960).



Op de begraafplaats, die in zijn geheel een monument is, zijn veel zaken terug te vinden die verwijzen naar de oude DDR. Een voorbeeld hiervan is de grafzerk van Helmut Just. Hij was lid van een voorloper van het Oost-Duitse leger en is in 1952 in de buurt van de grens doodgeschoten. Hierna werd hij een soort held van de DDR.



Op het kerkhof was ook een grote herdenkingsplaat te zien voor de opvarenden van het schip “Heimatland”. Dit binnenvaartschip is op 5 juli 1951 vergaan waarbij tussen de 30 en 49 doden zijn gevallen. Hoewel de hele begraafplaats nu een monument is, waren bepaalde delen slecht onderhouden en aan renovatie toe.

Woensdag 8 augustus 2012 (Middag)
’s Middags zijn we naar het Stasi Museum (http://www.stasimuseum.de) in Oost-Berlijn geweest. Dit is gevestigd in het oude hoofdkantoor van het Ministerie van Staatsveiligheid van de DDR. Ten tijde van de DDR was Erich Mielke steeds de Minister van Staatsveiligheid. Dit gebouw was onderdeel van een gebied van 22 hectare groot waarop zich allerlei gebouwen van de Stasi bevonden.



In het gebouw was o.a. een algemene tentoonstelling te zien over de DDR.



Een van de zaken die tentoongesteld werd was een oude poster van Katarina Witt. Witt is een voormalige Duitse kunstschaatser. In Duitsland is ze op dit moment nog steeds erg populair en presenteert daar de Duitse variant van “Sterren dansen op het ijs”. Ze is gestart met kunstschaatsen in de tijd van de DDR en is zelfs nog enige tijd lid geweest van de “Volkskammer” (Het Oost-Duitse parlement). Iets wat op dit moment niet meer erg bekend is.



Het belangrijkste deel van het museum zijn de oude werkvertrekken van Erich Mielke. Deze zijn volledig in originele staat behouden en te bezichtigen voor de bezoekers van het museum. Deze werkvertrekken hebben nog echt de sfeer van de oude DDR. Opvallend is het overvloedige gebruik van hout. Alle muren zijn tot aan het plafond met hout afgetimmerd en overal zitten kasten waarin spullen opgeborgen kunnen worden. Op de foto hierboven is de oude werkkamer van Erich Mielke te zien.



Een van de andere te bezichtigen kamers was de oude grote conferentiezaal. Ook hier is weer hetzelfde beeld te zien met veel hout in de afwerking. Hoewel dit nu erg gedateerd aan doet, zal het ten tijde van de DDR zeker behoorlijk luxe zijn geweest.



In het Stasimuseum waren ook vele voorbeelden te zien van de manier waarop de Stasi haar burgers bespioneerde. Zoals een vogelhuisje met verstopte camera of een boomstronk waarin een camera verwerkt zit. In de geschiedenisboekjes staat de Stasi te boek als een slechte organisatie die met allerlei illegale methoden de burgers van de DDR in de gaten hield. Als je dit nu ziet doet het eigenlijk wat amateuristisch aan. Op dit moment zijn de middelen die geheime diensten ter beschikking veel en veel groter. Zo deed de Stasi alles nog zonder computer. Feitelijk hebben geheime diensten van landen zoals Israël, het Verenigd Koninkrijk en de VS nu veel meer mogelijkheden om hun burgers te bespioneren dan de Stasi ooit gehad heeft.

Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina

Reactie toevoegen

Filtered HTML

Plain text

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.