Reisverslag Nürnberg 2015 Deel 4

Tags: 

Zaterdag 1 augustus 2015
In Nürnberg bevond zich voor de Tweede Wereldoorlog in het zuidoosten het "Reichsparteitagsgelände". (http://www.museen.nuernberg.de/dokuzentrum/) Dit was een groot terrein waar de NSDAP vanaf 1933 haar partijdagen hield. Tegenwoordig is het gebied als park, sportterrein en museum in gebruik.



In de congreshal, waar plaats zou moeten zijn voor 50.000 mensen, maar die nooit helemaal is afgebouwd is nu een museum gevestigd met nadere informatie over dit terrein.



Het museum bestaat uit een 19tal afzonderlijke delen waarin begonnen wordt met de opmars van de NSDAP ten tijde van de Republiek van Weimar en dat eindigt met de functie die het terrein na afloop van de Tweede Wereldoorlog heeft gekregen.



Op de foto hieronder zijn toegangskaartjes te zien voor de verschillende onderdelen van de partijdagen van de NSDAP. Tijdens dit soort dagen vonden ook allerlei parades plaats. Toegang was niet gratis, maar kostte enkele Duitse marken.



De tentoonstelling ging ook in op het gewelddadige karakter van de nazi's. Hieronder is een plakkaat te zien met de namen van Duitse vrouwen en hun adressen, die omgegaan waren met Joden.



Een ander voorbeeld van de beïnvloeding door de nazi's waren een aantal antisemitische tekenenen van kinderen van basisschoolleeftijd uit de dertiger jaren van de 20ste eeuw.



Een gedeelte van de verslagen van het Tribunaal van Nürnberg van na de oorlog werden in een aparte kast tentoongesteld.



Vanuit de tentoonstellingsruimte kreeg je vanaf een soort balkon een goed overzicht over het nooit volledig afgebouwde congresgedeelte.



Op dit moment was er ook een wisseltentoonstelling, die ging over het gebruik van allerlei gebouwen van de Nazi's na de Tweede Wereldoorlog.



In Nürnberg is het gebouw waar na de oorlog het beroemde proces heeft plaatsgevonden nog steeds te bezoeken. (http://www.memorium-nuernberg.de/) Dit is tegenwoordig een onderdeel van een nog steeds functionerende rechtbank en op hetzelfde terrein zit ook een gevangenis die nog in gebruik is. De zaal waar het proces zelf heeft plaatsgevonden was deze zaterdagmiddag helaas niet toegankelijk voor het publiek omdat er internationale studenten recht waren om te oefenen in het houden van pleidooien. Erg jammer, want ik had juist de zaterdag gekozen om hier naar toe te gaan omdat ik verwachtte, dat deze ruimte dan wel toegankelijk zou zijn. Op doordeweekse dagen zijn er vaak gewone rechtszaken. De zaal is overigens niet meer volledig in de originele toestand.



Ik was netjes op tijd voor de rondleiding om 2 uur. De Amerikaan Robert H. Jackson was de hoofdaanklager tijdens de rechtzaak. Van 1941 tot 1954 was hij ook rechter bij het Amerikaanse Supreme Court.



In het museum waren een beperkt aantal originele stukken te zien, zoals deze bank uit de rechtszaal.



In totaal waren er een achttal rechters benoemd voor dit proces. Twee door de Verenigde Staten, twee door de Sovjet-Unie, twee door Frankrijk en twee door Engeland.



Tijdens het grote proces (er hebben later ook nog andere processen in Nürnberg plaatsgevonden) stonden in totaal 24 personen terecht. 3 personen (Frans von Papen, vicekanselier in 1933 en later diplomaat. Hjalmar Schact, minister van Economische Zaken en Hans Fritzsche, chef van de radio van het ministerie van propaganda) werden vrijgesproken. Een persoon, de industrieel Gustav Krupp, werd vanwege zijn zwakke gezondheid niet vervolgd. De overige personen werden tot gevangenisstraffen of de doodstraf veroordeeld.



Door het proces van Nürnberg, waar ook de basis voor latere internationale rechtbanken, is gelegd, heeft bestraffing plaatsgevonden op basis van een juridisch proces. Hieronder is de zaal te zien waar het proces destijds heeft plaatsgevonden en die nu niet toegankelijk was.



Naast het grote proces hebben er ook nog andere processen in Nürnberg plaatsgevonden. O.a. tegen artsen, juristen, de firma Krupp en allerlei personen uit de Nazipartij. Ook hier werd vrij uitgebreid op ingegaan in dit museum.



Het proces van Nürnberg heeft geleid internationale verdragen betreffende oorlogsmisdaden en recht en ook andere internationale processen. Uiteindelijk is er een Joegoslavië-tribunaal en een Internationaal Gerechtshof ontstaan. Het tribunaal van Nürnberg is in zekere zin een voorloper hiervan geweest.



In Nürnberg is het museum van de Deutsche Bahn gevestigd, dat een overzicht geeft van de geschiedenis van de spoorwegen in Duitsland. (https://www.dbmuseum.de/) Naast een binnenmuseum verdeeld over twee verdiepingen is er ook nog een terrein buiten met allerlei oude treinen. Vanwege de tijd was het helaas niet meer mogelijk om dit deel van het museum ook te bezoeken.



Het museum start bij het begin van de spoorwegen in Duitsland, in de 19de eeuw. Op de onderstaande foto's is een originele wagen te zien waarin destijds kolen vervoerd werden.

Een groot aantal schaalmodellen van voertuigen uit deze tijd werd tentoongesteld en waren ook kaarten te zien van de omvang van de spoorlijnen in de 19de eeuw. De oudste spoorwagon uit Duitsland staat ook in dit museum. Het is een wagon van de "Ludwigs-Eisenbahn" uit 1835. Deze wagon is uiteindelijk bewaard gebleven omdat de toenmalige koning er zeer waarschijnlijk ooit in gezeten heeft. Daarom is de wagon van de sloop gered en uiteindelijk in dit museum terecht gekomen.



In het museum werd uitgebreid ingegaan op zowel het personenvervoer uit deze tijd (er waren toen nog drie klassen) maar ook het goederenvervoer per trein.



Het museum was uitgebreider dan ik dacht en omdat ik er rond vier uur was, had ik twee uur om hier rond te kijken. Daardoor was het soms echt even doorlopen omdat het anders niet mogelijk was om alles te zien.



Een ander pronkstuk van het museum is een bewaard gebleven deel van de trein van Koning Ludwig de Tweede van Beieren. Oorspronkelijk bestond deze trein uit een achttal wagons, die door hem persoonlijk gebruikt worden.



Tegenwoordig rijden er in Duitsland steeds meer bussen over lange afstanden. Hierdoor is een behoorlijke concurrentie ontstaan voor de Duitse spoorwegen. Ook in het begin van de 20ste eeuw waren er al dergelijke bussen, zoals het onderstaande bord laat zien.



Na de Eerste Wereldoorlog moest Duitsland grote herstelbetalingen doen aan de winnaars van de oorlog. Een behoorlijk deel van deze betalingen kwam ten laste van de Duitse Spoorwegen. Tot 1930 zaten er ook buitenlandse vertegenwoordigers in de toezichtsraad en tot 1932 hebben de Duitse Spoorwegen herstelbetalingen gedaan.



Hieronder is een schaalmodel te zien van de "Vliegende Hamburger". Een sneltrein, die in 1933 in gebruik is genomen en tot 1957 gereden heeft. Deze trein kon een maximale snelheid halen van 160 km/uur.



Aandacht was er in dit gedeelte van het museum ook voor de dwangarbeiders die tijdens de Tweede Wereldoorlog bij de Duitse spoorwegen hebben gewerkt. In 1943 werkten er volgens de gegevens van de Duitse Spoorwegen rond 200.000 buitenlanders en krijgsgevangenen bij de spoorwegen.



Na de Tweede Wereldoorlog werd de "Deutsche Reichsbahn" gesplitst in een West- en Oost-Duits deel. Het West-Duitse deel ging de "Deutsche Bundesbahn" heten. Het Oost-Duitse deel bleef "Deutsche Reichsbahn" heten.



De geschiedenis van beide delen van Duitse spoorwegen kwam uitgebreid aan bod. Ook hier waren weer een aantal schaalmodellen te zien van wagons die door de spoorwegen gebruikt werden. Hieronder is de voorkant te zien van een kaartjesautomaat van de Oost-Duitse Reichsbahn.



Ingegaan werd ook op de ontwikkelingen in spoorwegland, zoals de invoering van "Intercity's" door de West-Duitse spoorwegen en "Städtexpresse" door de Oost-Duitse spoorwegen. Tussen de beide Duitsland reden ook speciale internationale treinen. Hieronder is de inrichting van een oud loket van de spoorwegen te zien.



In Oost-Duitsland stond de Deutsche Reichsbahn onder grote invloed van de regerende communisten. Zo was het gebruikelijk om daar "Traditionskabinette" in te richten. Dit waren een soort kleine tentoonstellingen over de geschiedenis van een bedrijf en de bereikte doelen. Een voorbeeld hiervan is hieronder te zien.



Het DB Museum beschikt ook over een modelspoorweg met allerlei verschillende soorten treinen, die op bepaalde tijdstippen ook bediend wordt, zodat je de treinen kunt zien rijden.



In het nieuwste gedeelte van het museum is een grote verzameling schaalmodellen van treinen te zien en wordt ingegaan op de ontwikkelingen van de Duitse spoorwegen vanaf 1994. Dit was het moment dat de beide bedrijven samengevoegd werden tot de huidige "Deutsche Bahn".



Inmiddels was het zes uur geworden en ging het museum helaas dicht. Als het langer open was geweest, had ik best nog wat meer tijd kunnen gebruiken om ook de laatste dingen goed te bekijken. Op zondag 2 augustus ben ik in de ochtend weer teruggereisd naar Nederland. Om 11 uur ben ik met de ICE vertrokken richting Düsseldorf om daar weer over te stappen op de regionale trein richting Venlo. Door een lichte vertraging was de overstap tijd van 15 minuten teruggelopen naar 5 minuten. Met hard lopen lukte het nog net om van de ene kant van het station naar de andere te komen en deze trein te halen.

Reactie toevoegen

Filtered HTML

Plain text

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.