Reisverslag Noord-Italië 2017 Deel 13

Tags: 

Vrijdag 13 oktober 2017
Na het bezoek aan het museum Correr, waar je ook de mogelijkheid hebt om wat te eten was het al half 3 geworden. Op deze foto die gemaakt is in de buurt van het San Marco plein is duidelijk te zien dat je in sommige delen van Venetië bijna struikelt over de stalletjes waar men toeristen spullen probeert te verkopen.



Een andere bezienswaardigheid van Venetië is het begrafeniseiland San Michele wat alleen met de boot te bereiken is. In de buurt van het San Marco ben ik dan rond kwart voor drie weer op de watertaxi gestapt naar dit eiland.



De watertaxi voer nu voor een deel om het eiland heen waarop het grootste deel van Venetië bevindt. Dit is een stuk water dat ook gebruikt wordt door veerboten die naar bestemming in Kroatië en Griekenland gaan.





Op de foto hieronder is een cruiseschip te zien dat afgemeerd ligt in de haven voor dit soort schepen. Enorme cruiseschepen . Inmiddels zijn er door het stadsbestuur van Venetië beperken opgelegd op dit soort schepen. Dit soort schepen konden eerst gewoon langs het San Marco plein varen maar worden nu verplicht om rechtstreeks naar een grote haven aan de andere kant van Venetië te varen om zo schade aan de huizen langs het water te voorkomen.



Op de onderstaande foto is een huis met eigen ligplaats voor de boot te zien op de plek waar je normaal de garage zou verwachten.



Restaurants langs het water.



In de verte is hier al het begrafeniseiland San Michele te zien. Het is een bijna rechthoekig eiland met een oppervlakte van 17,6 hectare dat volledig ommuurd is. Sinds de 13de eeuw bevindt zich al een klooster op het eiland.



Na het edict van Napoleon van 11 juni 1804 werd het verboden om doden in de buurt van kerken te begraven. Uiteindelijk wordt het bestaande eiland San Michele vergroot en gaat het functioneren als het officiële kerkhof van de stad Venetië.



Om het eiland werd een muur gebouwd en vanaf 1858 werd de begraafplaats onder leiding van de architect Annibale Forcellini verder uitgebreid. De muur was nodig om het eiland te beschermen omdat het in dit gebied best wel eens kan stormen..



Op de onderstaande foto is een uitbreiding uit 1998 te zien. Door de architect David Chipperfield is er toen een nieuwe kapel, crematorium en columbarium aangelegd. De uitbreiding bestaat in totaal uit een viertal delen, waarvan er al drie gebouwd zijn, en is vernoemd naar de vier evangelisten.



Omdat er op deze begraafplaats een groot ruimtegebrek is, worden mensen in eerste instantie wel begraven (als ze niet gecremeerd worden), maar worden de stoffelijke resten na een aantal jaren opgegraven en bewaard in de "muren" die je overal op het eiland ziet. Zo wordt er dan weer plaats gemaakt voor nieuwe overledenen.





Op de foto hieronder is het gedeelte van de begraafplaats te zien waar mensen die niet gecremeerd zijn, gedurende een aantal jaren begraven worden. Op het oudere deel van eiland liggen de mensen nog begraven op basis van hun geloofsovertuiging.



Op de volgende foto is een herdenkingsmonument te zien van mensen die in de periode 1944 en 1945 gestorven zijn. In het noorden van Italië was de oorlog toen nog steeds gaande. Hier bevond zich de Italiaanse Sociale Republiek, een marionettenstaat van de Duitsers onder leiding van Benito Mussolini. Pas op 2 mei 1945 capituleerden de laatste Duitse en Italiaanse troepen hier.



Rond kwart voor vijf ben ik met de boot weer teruggegaan naar het hoofdeiland waarop Venetië ligt. Naast de reguliere watertaxi's zijn er ook bepaalde watertaxi's voor toeristen die haltes overslaan. Ik had zo'n watertaxi waardoor ik weer heel snel terug was op het hoofdeiland. Een filmpje van deze vaartocht is onderaan de pagina te zien.



Het aantal inwoners op het eiland loopt al vele jaren terug waardoor Venetië een steeds toeristischer karakter krijgt. Dat is ook te merken in het soort winkels. Op de foto hieronder is nog een ouderwetse tweede hands boekenzaak te zijn, maar opvallend is bijvoorbeeld het aantal winkels waar je dure tassen kunt komen. Winkels gaan dus steeds meer op toeristen en steeds minder op de eigenlijke inwoners van dit deel van Venetië richten.



De straten zijn hier vooral nauw, met soms kleine grachten waar bootjes tussendoor kunnen varen. Ook is het onderhoud van flink wat huizen behoorlijk slechts. Toch zijn er ook hier nog plekjes met groen te vinden, die dan meestal wel op prive-terrein staan.









Iets voor zessen was ik weer terug bij hij het treinstation Santa Lucia om rond kwart over zes met de trein terug te gaan naar Verona. Onderaan deze pagina is nog een video te zien van een stuk van de treinreis van het station Venetië Santa Lucia naar Venetië Mestre. Rond kwart voor 8 kwam ik op tijd met de trein weer aan in Verona Porta Nuova.



Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina

Youtube: 

Reactie toevoegen

Filtered HTML

Plain text

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.