Dinsdag 17 oktober 2023
Op loopafstand van het maritiem museum van Hamburg staat het Speicherstadt museum. Speicherstadt is gebouwd op een aantal eilanden en gedeeltelijk herbouwd na de Tweede Wereldoorlog. Het gaat hier om het grootste gebied van havenpakhuizen ter wereld wat tegenwoordig een Unesco erfgoed is. De onderstaande foto laat zien dat het hier bijzonder goed gelukt is om oude en nieuwe gebouwen met elkaar te integreren. Het grote gebouw dat rechts op de foto staat lijkt in eerste instantie een verzameling pakhuizen. Als je beter kijkt, blijkt het een parkeergarage te zijn waarvan de buitenkant als de gevel van een pakhuis is ingericht.
Het Speicherstadt museum laat zien wat vroeger de functie was van deze pakhuizen in de haven van Hamburg. Dit museum is gevestigd in een origineel pakhuis gebouwd in 1888. De arbeid in deze pakhuizen was lichamelijk erg zwaar omdat er geen liften waren waarmee de goederen omhoog gebracht werden. Via een katrolsysteem moesten de goederen handmatig omhoog getrokken worden en konden vervolgens via grote ramen in het pakhuis gebracht worden.
Wanneer de zakken met goederen in het pakhuis waren, was opnieuw handwerk nodig om alles op elkaar te stapelen. Bij zakken met cacao en koffie kon het hier gaan over een gewicht tot wel 60 kilogram. Om te controleren of de juiste goederen geleverd waren en ze ook van goede kwaliteit waren, werden vervolgens kleine proefmonsters genomen. In het museum wordt op een aantal informatiepanelen uitgelegd wat voor werk er in de pakhuizen verricht werd door de arbeiders.
Koffiebonen die aangeleverd werden moesten vervolgens nog gecontroleerd worden op kapotte bonen maar ook vervuiling zoals zand. Er waren mechanische sorteermachines die het gewicht konden bepalen, maar niet konden bepalen of iets een koffieboon was of een stuk vervuiling. Na een sortering door de machine die op de volgende foto te zien is, was dus ook nog een handmatige sortering nodig die vooral door vrouwen werd uitgevoerd. Tijdens een werkdag van 8 uur kon per persoon 60 kilogram koffie verwerkt worden.
Het model op de onderstaande foto laat een van de pakhuizen zien die rond 1890 gebouwd is.
Vanaf 1900 waren speciale blauwe brievenbussen in gebruik voor het verzenden van monsters van ongebrande koffiebonen. Tot een gewicht van 250 gram mochten deze verzonden worden zonder dat er tolheffingen betaald moesten worden. Wanneer de brievenbussen maximaal gevuld waren (met een gewicht van 30 kilogram) klonk er een signaal als teken dat de bus geleegd moest worden.
De Eerste Wereldoorlog en de daaropvolgende inflatie zorgden ervoor dat veel kapitaal van de eigenaren van bedrijven verloren ging. Pas in 1925 werd de koffiebeurs van Hamburg heropend. Na de machtsovername door de nationaalsocialisten werd de koffiehandel aan banden gelegd. Koffie werd enkel nog geïmporteerd uit landen die ook bereid waren om voor dezelfde waarde Duitse producten in te voeren.
De Schottse kar was vroeger een algemeen gebruikelijk transportmiddel in Hamburg. Deze kar is in het begin van de 17de eeuw ontworpen door de gevangene Michael Schott. Daarom ook de dubbele t in de naam. Hij was een gevangen die veroordeeld werd tot het opruimen van allerlei rommel die op straat lag met een kar. Met de kar die nu in het museum staat, kon koffie tot het gewicht van één ton vervoerd worden. Dit staat gelijk aan 17 zakken met koffie.
Naast koffie kwam in de haven van Hamburg ook thee aan in grote houten kisten. Aan de buitenkant worden de kisten verstevigd door het aanbrengen van metalen latten op de randen. Tegenwoordig worden de kisten steeds meer vervangen door papieren zakken en andere verpakkingssoorten.
In de Tweede Wereldoorlog werd de Speicherstadt voor ongeveer de helft verwoest door bombardementen van de geallieerde legers. Een aantal delen werden weer volledig gereconstrueerd. Van andere delen werd alleen de voorkant op de historische manier opgebouwd of werd het gehele blok opnieuw gebouwd. Hierdoor is zoals op de eerste foto uit dit deel van het reisverslag te zien is, een mix van oude en nieuwe gebouwen ontstaan.
De volgende foto laat een apparaat zien waarmee in de jaren 30 koffie gebrand kon worden. Het apparaat met de naam LE3 had een capaciteit van 3 kilo ongebrande koffie. Destijds werd koffie verkocht in delen van een achtste pond gewicht. Het Speicherstadt museum is een klein en compact museum dat prima te bezoeken is in combinatie met het maritieme museum van Hamburg. Het geeft een goed overzicht van de functie van de pakhuizen van Hamburg sinds hun bouw.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Op loopafstand van het maritiem museum van Hamburg staat het Speicherstadt museum. Speicherstadt is gebouwd op een aantal eilanden en gedeeltelijk herbouwd na de Tweede Wereldoorlog. Het gaat hier om het grootste gebied van havenpakhuizen ter wereld wat tegenwoordig een Unesco erfgoed is. De onderstaande foto laat zien dat het hier bijzonder goed gelukt is om oude en nieuwe gebouwen met elkaar te integreren. Het grote gebouw dat rechts op de foto staat lijkt in eerste instantie een verzameling pakhuizen. Als je beter kijkt, blijkt het een parkeergarage te zijn waarvan de buitenkant als de gevel van een pakhuis is ingericht.
Het Speicherstadt museum laat zien wat vroeger de functie was van deze pakhuizen in de haven van Hamburg. Dit museum is gevestigd in een origineel pakhuis gebouwd in 1888. De arbeid in deze pakhuizen was lichamelijk erg zwaar omdat er geen liften waren waarmee de goederen omhoog gebracht werden. Via een katrolsysteem moesten de goederen handmatig omhoog getrokken worden en konden vervolgens via grote ramen in het pakhuis gebracht worden.
Wanneer de zakken met goederen in het pakhuis waren, was opnieuw handwerk nodig om alles op elkaar te stapelen. Bij zakken met cacao en koffie kon het hier gaan over een gewicht tot wel 60 kilogram. Om te controleren of de juiste goederen geleverd waren en ze ook van goede kwaliteit waren, werden vervolgens kleine proefmonsters genomen. In het museum wordt op een aantal informatiepanelen uitgelegd wat voor werk er in de pakhuizen verricht werd door de arbeiders.
Koffiebonen die aangeleverd werden moesten vervolgens nog gecontroleerd worden op kapotte bonen maar ook vervuiling zoals zand. Er waren mechanische sorteermachines die het gewicht konden bepalen, maar niet konden bepalen of iets een koffieboon was of een stuk vervuiling. Na een sortering door de machine die op de volgende foto te zien is, was dus ook nog een handmatige sortering nodig die vooral door vrouwen werd uitgevoerd. Tijdens een werkdag van 8 uur kon per persoon 60 kilogram koffie verwerkt worden.
Het model op de onderstaande foto laat een van de pakhuizen zien die rond 1890 gebouwd is.
Vanaf 1900 waren speciale blauwe brievenbussen in gebruik voor het verzenden van monsters van ongebrande koffiebonen. Tot een gewicht van 250 gram mochten deze verzonden worden zonder dat er tolheffingen betaald moesten worden. Wanneer de brievenbussen maximaal gevuld waren (met een gewicht van 30 kilogram) klonk er een signaal als teken dat de bus geleegd moest worden.
De Eerste Wereldoorlog en de daaropvolgende inflatie zorgden ervoor dat veel kapitaal van de eigenaren van bedrijven verloren ging. Pas in 1925 werd de koffiebeurs van Hamburg heropend. Na de machtsovername door de nationaalsocialisten werd de koffiehandel aan banden gelegd. Koffie werd enkel nog geïmporteerd uit landen die ook bereid waren om voor dezelfde waarde Duitse producten in te voeren.
De Schottse kar was vroeger een algemeen gebruikelijk transportmiddel in Hamburg. Deze kar is in het begin van de 17de eeuw ontworpen door de gevangene Michael Schott. Daarom ook de dubbele t in de naam. Hij was een gevangen die veroordeeld werd tot het opruimen van allerlei rommel die op straat lag met een kar. Met de kar die nu in het museum staat, kon koffie tot het gewicht van één ton vervoerd worden. Dit staat gelijk aan 17 zakken met koffie.
Naast koffie kwam in de haven van Hamburg ook thee aan in grote houten kisten. Aan de buitenkant worden de kisten verstevigd door het aanbrengen van metalen latten op de randen. Tegenwoordig worden de kisten steeds meer vervangen door papieren zakken en andere verpakkingssoorten.
In de Tweede Wereldoorlog werd de Speicherstadt voor ongeveer de helft verwoest door bombardementen van de geallieerde legers. Een aantal delen werden weer volledig gereconstrueerd. Van andere delen werd alleen de voorkant op de historische manier opgebouwd of werd het gehele blok opnieuw gebouwd. Hierdoor is zoals op de eerste foto uit dit deel van het reisverslag te zien is, een mix van oude en nieuwe gebouwen ontstaan.
De volgende foto laat een apparaat zien waarmee in de jaren 30 koffie gebrand kon worden. Het apparaat met de naam LE3 had een capaciteit van 3 kilo ongebrande koffie. Destijds werd koffie verkocht in delen van een achtste pond gewicht. Het Speicherstadt museum is een klein en compact museum dat prima te bezoeken is in combinatie met het maritieme museum van Hamburg. Het geeft een goed overzicht van de functie van de pakhuizen van Hamburg sinds hun bouw.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen