Zaterdag 20 juli 2024
Van de vijf dagen dat ik deze vakantie in Boekarest was, heb ik vier dagen in de stad zelf doorgebracht en ben ik een dag naar Constanta aan de Zwarte Zee geweest. Het bezoek aan Constanta was een dag eerder en is terug te lezen in de vorige delen van dit reisverslag. In de tweede helft van juli was wat betreft de hittegolf het hoogtepunt voorbij. De temperaturen waren nog steeds achter in de 30 graden maar kwamen niet meer boven de 40 graden. Verder ging het aan het einde van de middag steeds regenen waardoor de temperatuur flink zakte tot net onder de 30 graden. Dat maakte het allemaal een flink stuk dragelijker.
In het oude centrum van Boekarest bevindt zich het museum van het communisme. Dit is een klein museum waarin de communistische tijd van Roemenië aan bod komt. Dit is een museum wat in privé handen is en dus geen staatsmuseum. Er is ook de mogelijkheid om een bezoek aan dit museum te combineren met een ontbijt of avondeten.
Via een trap waar allerlei posters uit de communistische tijd zijn opgehangen kom je op de eerste verdieping waar de ruimtes van het museum zich bevinden. De collectie van het museum is verdeeld over een viertal ruimtes. Op deze manier krijg je in een korte tijd een algemene indruk van het leven in Roemenië ten tijde van het communisme.
Naast een aantal posters worden hier ook enkele bepalende momenten uit de communistische tijd nader toegelicht en is er een beknopt overzicht van bekende personen. Dit is wel een museum wat duidelijk gericht is op toeristen en zich in het deel van de oude stad bevindt waar allerlei restaurants en cafés zijn. Ondanks dat het een klein museum is, hangen er wel uitgebreide informatieborden in verschillende talen.
In de eerste ruimte van het museum die op de volgende foto te zien is, komt de communistische ideologie aan bod. De tweede ruimte gaat over de periode van Ceausescu, de derde ruimte laat een woonkamer uit de communistische tijd zien en de vierde ruimte een volledig ingerichte keuken uit die tijd.
Toen de communisten na de Tweede Wereldoorlog aan de macht kwamen, vond er in Roemenië net als in de andere communistische landen een grote nationalisatiecampagne plaats. In 1950 werd deze campagne uitgebreid naar woningen. Toen werd de IAL in het leven geroepen, dit was een organisatie die de genationaliseerde woningen moest gaan beheren. Elke genationaliseerde woning kreeg een unieke code die aangebracht werd via een plaatje op de muur. Sommige woningeigenaren werden uit hun huis gezet, anderen werden gedwongen om hun woning met onbekenden te delen. Dit waren dan vaak arbeiders van het platteland die in de grote steden gingen werken. Doordat er te weinig geld was om al deze gebouwen te onderhouden ontstond veel achterstallig onderhoud. Iets dat vandaag nog steeds te zien is bij bepaalde gebouwen.
De Roemeense kust langs de Zwarte Zee heeft een lengte van ongeveer 245 kilometer. In de jaren ’60 investeerde de regering flink in de toeristische infrastructuur door het bouwen van hotels, restaurants en andere zaken om toeristen uit eigen land en het buitenland aan te trekken. Voor veel Roemenen was een vakantie aan de Zwarte Zee de enige optie omdat de grenzen van het land bijna volledig gesloten waren.
Zoals op de overzichtsfoto van de tweede ruimte van dit museum te zien is, worden allerlei voorwerpen uit de communistische tijd voorzien van een uitgebreide toelichting over het leven in Roemenië van toen.
Roemenië is in de communistische tijd altijd een arm land gebleven. Dat leidde zeker in de jaren tachtig tot zeer bijzondere manieren om geld te besparen. Een voorbeeld hiervan was dat op de ene zondag alleen auto’s met oneven nummerborden de weg op mochten en de andere zondag de auto’s met de even nummerborden. Maar natuurlijk was niet iedereen gelijk want auto’s van leden van de Communistische Partij hadden speciale nummerborden waarmee ze altijd mochten rijden.
Zoals al eerder aangegeven zijn de laatste twee kamers ingericht als een woonkamer en keuken uit de communistische tijd. Hier staan vooral heel veel originele voorwerpen die in deze tijd gebruikt werden.
Als je in Boekarest bent, is het een museum om snel even te bezoeken. Het geeft een eerste indruk van het leven in de communistische tijd. Het tweede deel van mijn vakantie heb ik doorgebracht in Brasov. Daar is ook een museum wat zich met deze tijd bezighoudt. Dit geeft naar mijn mening een veel uitgebreider en beter onderbouwd beeld van deze periode in de Roemeense geschiedenis.
Mijn hotel in de buurt van het centraal station lag niet meteen in de buurt van het oude centrum van de stad. Maar met een rechtstreekse busdienst was je hier in een klein kwartier. In het oude centrum zelf, zitten de meeste musea bij elkaar in de buurt zodat je hier alles te voet kunt doen.
Het Roemeense Atheneum is een concertzaal in het centrum van de stad. Het gebouw is in 1888 geopend en staat in de buurt van het koninklijke paleis (tegenwoordig het nationaal museum van de kunst) en de centrale universiteitsbibliotheek. In een periode van 16 maanden is dit gebouwd. Overdag als er geen voorstellingen zijn kun je dit prachtige gebouw tegen betaling van een klein bedrag bezoeken.
Je moet dan via een zij ingang naar binnen. Al snel kom je dan uit in de prachtige hal die aan de hoofdingang grenst. In deze hal staan twaalf kolommen om het dak ervan te ondersteunen. Aan vier kanten van de hal is er een trap die leidt naar de grote concertzaal. Twee van deze spiraaltrappen zijn op de volgende foto te zien.
De grote trap van de concertzaal was niet toegankelijk. Hier staat een beeld van George Enescu (1881 – 1955). Dit is een van de grootste musici uit de Roemeense geschiedenis. Het naar hem vernoemde filharmonisch orkest speelt ook in deze zaal en met enige regelmaat wordt hier een festival georganiseerd dat zijn naam draagt.
De volgende foto is nog genomen in de grote ruimte op de begane grond. Midden op de foto is de hoofdingang van het Roemeense Atheneum te zien.
In de concertzaal zelf, die te bereiken is via een van de vier trappen werd op deze middag door een aantal musici geoefend. De zaal heeft de vorm van een amfitheater en biedt plaats aan 794 personen. Als je richting het plafond kijkt, zie je een in 1939 geschilderd fresco. Hier worden 24 gebeurtenissen in de geschiedenis van het Roemeense volk uitgebeeld. Dit start met de komst van de Romeinen onder leiding van keizer Trajanus en sluit af met de vorsten van het moderne verenigde Roemenië, koning Ferdinand en koningin Maria.
Als laatste nog een foto van de prachtige garderobe van deze concertzaal. Wanneer je in Boekarest bent, is het zeker een aanrader om hier een bezoekje aan te brengen. En verder is het binnen in het gebouw heerlijk fris.
Na een korte wandeling kwam ik aan bij het Theodor Aman museum. Dit is een schilder uit Roemenië die leefde tussen 1831 en 1891. Het museum is geopend in 1908 en gevestigd in de woning die de schilder in 1868 volgens eigen ontwerp heeft laten bouwen.
De begane grond van het gebouw is ingericht als museum. De toelichtende teksten zijn in het Roemeens maar er is wel een informatieblad over het leven van de schrijver in verschillende talen (waaronder het Nederlands) beschikbaar. Het huis is nog in originele staat. De muurschilderingen, houten panelen en meubels komen uit de tijd dat de schilder hier leefde.
De jonge schilder vertrok in 1850 met een beurs naar Parijs en gaat daar tekenen en schilderen in de ateliers van de schilders Michel Martin Drolling en Edouard Francois Picot. Na 8 jaar in Frankrijk keert hij terug naar Roemenië. De schilderijen die in dit museum hangen zijn natuurlijk allemaal door deze schilder gemaakt.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Van de vijf dagen dat ik deze vakantie in Boekarest was, heb ik vier dagen in de stad zelf doorgebracht en ben ik een dag naar Constanta aan de Zwarte Zee geweest. Het bezoek aan Constanta was een dag eerder en is terug te lezen in de vorige delen van dit reisverslag. In de tweede helft van juli was wat betreft de hittegolf het hoogtepunt voorbij. De temperaturen waren nog steeds achter in de 30 graden maar kwamen niet meer boven de 40 graden. Verder ging het aan het einde van de middag steeds regenen waardoor de temperatuur flink zakte tot net onder de 30 graden. Dat maakte het allemaal een flink stuk dragelijker.
In het oude centrum van Boekarest bevindt zich het museum van het communisme. Dit is een klein museum waarin de communistische tijd van Roemenië aan bod komt. Dit is een museum wat in privé handen is en dus geen staatsmuseum. Er is ook de mogelijkheid om een bezoek aan dit museum te combineren met een ontbijt of avondeten.
Via een trap waar allerlei posters uit de communistische tijd zijn opgehangen kom je op de eerste verdieping waar de ruimtes van het museum zich bevinden. De collectie van het museum is verdeeld over een viertal ruimtes. Op deze manier krijg je in een korte tijd een algemene indruk van het leven in Roemenië ten tijde van het communisme.
Naast een aantal posters worden hier ook enkele bepalende momenten uit de communistische tijd nader toegelicht en is er een beknopt overzicht van bekende personen. Dit is wel een museum wat duidelijk gericht is op toeristen en zich in het deel van de oude stad bevindt waar allerlei restaurants en cafés zijn. Ondanks dat het een klein museum is, hangen er wel uitgebreide informatieborden in verschillende talen.
In de eerste ruimte van het museum die op de volgende foto te zien is, komt de communistische ideologie aan bod. De tweede ruimte gaat over de periode van Ceausescu, de derde ruimte laat een woonkamer uit de communistische tijd zien en de vierde ruimte een volledig ingerichte keuken uit die tijd.
Toen de communisten na de Tweede Wereldoorlog aan de macht kwamen, vond er in Roemenië net als in de andere communistische landen een grote nationalisatiecampagne plaats. In 1950 werd deze campagne uitgebreid naar woningen. Toen werd de IAL in het leven geroepen, dit was een organisatie die de genationaliseerde woningen moest gaan beheren. Elke genationaliseerde woning kreeg een unieke code die aangebracht werd via een plaatje op de muur. Sommige woningeigenaren werden uit hun huis gezet, anderen werden gedwongen om hun woning met onbekenden te delen. Dit waren dan vaak arbeiders van het platteland die in de grote steden gingen werken. Doordat er te weinig geld was om al deze gebouwen te onderhouden ontstond veel achterstallig onderhoud. Iets dat vandaag nog steeds te zien is bij bepaalde gebouwen.
De Roemeense kust langs de Zwarte Zee heeft een lengte van ongeveer 245 kilometer. In de jaren ’60 investeerde de regering flink in de toeristische infrastructuur door het bouwen van hotels, restaurants en andere zaken om toeristen uit eigen land en het buitenland aan te trekken. Voor veel Roemenen was een vakantie aan de Zwarte Zee de enige optie omdat de grenzen van het land bijna volledig gesloten waren.
Zoals op de overzichtsfoto van de tweede ruimte van dit museum te zien is, worden allerlei voorwerpen uit de communistische tijd voorzien van een uitgebreide toelichting over het leven in Roemenië van toen.
Roemenië is in de communistische tijd altijd een arm land gebleven. Dat leidde zeker in de jaren tachtig tot zeer bijzondere manieren om geld te besparen. Een voorbeeld hiervan was dat op de ene zondag alleen auto’s met oneven nummerborden de weg op mochten en de andere zondag de auto’s met de even nummerborden. Maar natuurlijk was niet iedereen gelijk want auto’s van leden van de Communistische Partij hadden speciale nummerborden waarmee ze altijd mochten rijden.
Zoals al eerder aangegeven zijn de laatste twee kamers ingericht als een woonkamer en keuken uit de communistische tijd. Hier staan vooral heel veel originele voorwerpen die in deze tijd gebruikt werden.
Als je in Boekarest bent, is het een museum om snel even te bezoeken. Het geeft een eerste indruk van het leven in de communistische tijd. Het tweede deel van mijn vakantie heb ik doorgebracht in Brasov. Daar is ook een museum wat zich met deze tijd bezighoudt. Dit geeft naar mijn mening een veel uitgebreider en beter onderbouwd beeld van deze periode in de Roemeense geschiedenis.
Mijn hotel in de buurt van het centraal station lag niet meteen in de buurt van het oude centrum van de stad. Maar met een rechtstreekse busdienst was je hier in een klein kwartier. In het oude centrum zelf, zitten de meeste musea bij elkaar in de buurt zodat je hier alles te voet kunt doen.
Het Roemeense Atheneum is een concertzaal in het centrum van de stad. Het gebouw is in 1888 geopend en staat in de buurt van het koninklijke paleis (tegenwoordig het nationaal museum van de kunst) en de centrale universiteitsbibliotheek. In een periode van 16 maanden is dit gebouwd. Overdag als er geen voorstellingen zijn kun je dit prachtige gebouw tegen betaling van een klein bedrag bezoeken.
Je moet dan via een zij ingang naar binnen. Al snel kom je dan uit in de prachtige hal die aan de hoofdingang grenst. In deze hal staan twaalf kolommen om het dak ervan te ondersteunen. Aan vier kanten van de hal is er een trap die leidt naar de grote concertzaal. Twee van deze spiraaltrappen zijn op de volgende foto te zien.
De grote trap van de concertzaal was niet toegankelijk. Hier staat een beeld van George Enescu (1881 – 1955). Dit is een van de grootste musici uit de Roemeense geschiedenis. Het naar hem vernoemde filharmonisch orkest speelt ook in deze zaal en met enige regelmaat wordt hier een festival georganiseerd dat zijn naam draagt.
De volgende foto is nog genomen in de grote ruimte op de begane grond. Midden op de foto is de hoofdingang van het Roemeense Atheneum te zien.
In de concertzaal zelf, die te bereiken is via een van de vier trappen werd op deze middag door een aantal musici geoefend. De zaal heeft de vorm van een amfitheater en biedt plaats aan 794 personen. Als je richting het plafond kijkt, zie je een in 1939 geschilderd fresco. Hier worden 24 gebeurtenissen in de geschiedenis van het Roemeense volk uitgebeeld. Dit start met de komst van de Romeinen onder leiding van keizer Trajanus en sluit af met de vorsten van het moderne verenigde Roemenië, koning Ferdinand en koningin Maria.
Als laatste nog een foto van de prachtige garderobe van deze concertzaal. Wanneer je in Boekarest bent, is het zeker een aanrader om hier een bezoekje aan te brengen. En verder is het binnen in het gebouw heerlijk fris.
Na een korte wandeling kwam ik aan bij het Theodor Aman museum. Dit is een schilder uit Roemenië die leefde tussen 1831 en 1891. Het museum is geopend in 1908 en gevestigd in de woning die de schilder in 1868 volgens eigen ontwerp heeft laten bouwen.
De begane grond van het gebouw is ingericht als museum. De toelichtende teksten zijn in het Roemeens maar er is wel een informatieblad over het leven van de schrijver in verschillende talen (waaronder het Nederlands) beschikbaar. Het huis is nog in originele staat. De muurschilderingen, houten panelen en meubels komen uit de tijd dat de schilder hier leefde.
De jonge schilder vertrok in 1850 met een beurs naar Parijs en gaat daar tekenen en schilderen in de ateliers van de schilders Michel Martin Drolling en Edouard Francois Picot. Na 8 jaar in Frankrijk keert hij terug naar Roemenië. De schilderijen die in dit museum hangen zijn natuurlijk allemaal door deze schilder gemaakt.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen