Dinsdag 16 juli 2024
In het vorige deel van dit reisverslag heb ik het eerste deel van de treinreis van Budapest naar Boekarest beschreven. Na om 7:10 vertrokken te zijn vanaf het Keleti treinstation in Budapest was de trein rond half 3 aangekomen in Timisoara. Een grote stad in het westen van Roemenië. Vanaf hier was het nog 10 uur reizen naar de eindbestemming Boekarest. Dit is een afstand van ongeveer 550 kilometer. Dat laat wel zien, hoe langzaam veel treinen in Roemenië noodgedwongen moeten rijden vanwege de slechte kwaliteit van het spoor.
De treinstations in de grote steden zien er allemaal vrij netjes uit. Op de kleinere stations kun je de verwaarlozing zien. Slecht onderhouden stationsgebouwen. Overal onkruid en perrons zijn er ook niet, dus als je de trein in of uit moet, moet je goed opletten. Toegankelijk voor mensen die wat minder goed ter been zijn is het helemaal niet. Op de stations moet je ook gewoon over het spoor heen lopen om van het ene “perron” bij het andere “perron” te komen. Onderdoorgangen zoals die in Nederland tegenwoordig standaard zijn bestaan hier nauwelijks.
Het landschap is ook hier nog vrij vlak. Op verschillende plekken leek het alsof er langs het spoor gewerkt werd. Er lagen spoorrails en dwarsbalken klaar. Hier en daar waren ook mensen aan het werk. Op verschillende momenten stond de trein gewoon stil om een aantal minuten te wachten voordat verder gereden kon worden. Intussen was het zowel buiten als binnen bloedheet geworden. In Nederland zou een trein dan allang stilgezet zijn, maar hier wordt gewoon doorgereden.
Op de volgende foto is weer een vervallen fabrieksgebouw te zien dat langs het spoor staat. Een van de redenen dat de trein af en toe stil stond zal ongetwijfeld zijn dat in Roemenië bepaalde spoorlijnen enkelsporig zijn. Hierdoor moet een trein soms dus wachten totdat het spoor vrij is en een trein uit de andere richting gepasseerd is.
Om tien voor vier kwam de trein negen minuten te vroeg aan op het station van Lugoj. Op dit stuk van het traject is het echt een intercitytrein die slechts stopt op een beperkt aantal stations. De afstand tussen Curtici (vertrek 12:15 uur) en Lugoj (aankomst 15:59 uur) is 133 kilometer. Dat is een gemiddelde snelheid van nog geen 40 kilometer per uur.
Lugoj ligt in het westen van Roemenië in de buurt van Timisoara. Hierna rijdt de trein verder richting het zuiden van Roemenië. Het landschap wordt bergachtiger en daardoor ook mooier. Rond tien over half 5 wordt een tussenstop in Caransebes gemaakt. In Roemenië zijn treinen berucht om de vertragingen die ze kunnen hebben. Tot nu toe viel alles nog heel erg mee want na een reis van 9,5 uur was de vertraging slechts 7 minuten in Caransebes.
De weken voor de reis had ik daarom de website van Roemeense spoorwegen al in de gaten gehouden om te kijken hoe het zit met vertragingen van treinen. Dat stemde niet hoopvol. Soms was deze trein op tijd, soms was er een vertraging van een paar uur. Een echte reden was niet te achterhalen. In de meeste gevallen werd de vertraging onderweg stukje bij beetje opgebouwd. Ik was er dus in elk geval op voorbereid.
Op dit deel van de reis heb ik niet van alle stations goede foto’s kunnen nemen. De trein zat nog steeds behoorlijk vol, dus dan kun je niet even door de wagon lopen om op een andere plek een foto te nemen. Ik had wel gezorgd voor een gereserveerde stoel aan de raamkant, maar dan mis je in een aantal gevallen dus dingen die aan de andere kant te zien zijn. Na een stop in Baile Herculane reed de trein verder naar Orsova. De onderstaande foto is tussen beide plaatsen gemaakt. Dit vond ik zelf het mooiste deel van de treinreis. Een heuvel- en bergachtige omgeving met mooie uitzichten.
In Orsova kwam de trein rond 18:40 uur met 17 minuten vertraging aan. Hier komen de rivieren de Cerna en de Donau bij elkaar. Vanaf hier rijdt de trein dan ook een flink stuk langs de rivier.
Tot het volgende station (Drobeta Turnu Severin) rijdt de trein langs de rivier de Donau. Aan de overkant van de rivier ligt Servië.
Tussen Orsova en Drobeta Turnu Severin ligt de “Iron Gate I Hydroelectric Power Station”. Dit is een van de grootste waterkrachtcentrales uit Europa. De bouw is in 1964 gestart als gezamenlijk project van de Roemeense en Joegoslavische regeringen. Vanaf halverwege de jaren ’90 hebben ver allerlei moderniseringen plaatsgevonden waardoor het vermogen van de centrale flink is toegenomen.
In de plaats Drobeta Turnu Severin kwam de trein rond 19:15 aan. De vertraging was opgelopen tot ongeveer 20 minuten. In de trein werd het langzaamaan wat rustiger omdat op de tussenliggende stations steeds mensen uitstapten. Verder werd was de ergste hitte voorbij en begon de temperatuur in de verschillende treinwagons ook te zakken.
In Roemenië rijden zeker bij de nationale spoorwegmaatschappij weinig moderne treinen rond. Veel materiaal wordt tweedehands gekocht uit West-Europa als het daar niet meer nodig is. Een flink aantal wagons komen uit Frankrijk, maar ook oude treinen uit Duitsland en Nederland zijn hier terug te vinden. Waar je in landen als Hongarije al moderne treinen ziet verschijnen is dat hier nog totaal niet het geval.
Vanaf hier rijdt de trein in een vrij rechte lijn door naar de Roemeense hoofdstad Boekarest. Het landschap wordt hier meer heuvelachtig. Er zijn weinig grote plaatsen en veel ruimte wordt gebruikt voor landbouw.
Om vijf voor acht is er opnieuw een tussenstop in het plaatsje Balota. Waar de trein in het eerste deel van de reis door Roemenië vooral in de grote stations stopte worden nu ook weer allerlei kleinere plaatsen aangedaan. Het aantal mensen dat in- en uitstapt is hier vrij beperkt, maar het wordt wel steeds rustiger in de trein.
De volgende stop is rond half 9 in het plaatsje Strehaia. Hier is echter geen station maar enkel een soort halteplaats. Perrons zijn er niet en je stapt zo vanuit de trein op het zand.
De trein rijdt hierna verder in de richting van Filiasi. Halverwege tussen deze plaatsen ligt de rivier de Jiu waar de trein over een oude behoorlijk roestig geworden spoorbrug rijdt. Alles gaat nog steeds met een lage snelheid. Iets verderop ligt een brug voor het autoverkeer.
De aankomst op het station Filiasi was rond 20.45 uur. De vertraging was van 20 minuten teruggelopen tot een kleine 10 minuten. Inmiddels begon het langzaamaan donker te worden dus het nemen van foto’s van de omgeving was van nu af aan niet echt meer mogelijk. De temperatuur in de trein zelf werd ook steeds aangenamer.
Om kwart over negen was alweer de volgende tussenstop in Craiova. Vanaf hier is het nog ruim 200 kilometer richting Boekarest. Een afstand waar de trein 3 uur en 15 minuten over doet. De snelheid van de trein ging hier wel weer wat omhoog maar in vergelijking met de snelheden in landen zoals Duitsland blijft het allemaal erg langzaam gaan. Maar dat hoort er in Roemenië gewoon bij. Als je je daarop voorbereid is er niets aan de hand. Doe je dat niet dan kan een treinreis door Roemenië echt wel tegenvallen. Het kost flink wat tijd maar je leert het land veel beter kennen dan wanneer je met het vliegtuig gaat.
De trein reed vanaf het station in Craiova verder naar het plaatsje Caracal om daar rond 10 over 10 aan te komen. De vertraging bleef met 15 minuten redelijk constant. Tot nu toe viel alles dus nog heel erg mee en was er geen sprake van grote vertragingen van meerdere uren. Iets wat in de weken daarvoor wel regelmatig gebeurd was. Op het stuk vanaf Caracal naar Rosiori liep de vertraging wel flink op. Uiteindelijk kwam de trein daar pas om 23:40 aan met een vertraging van 50 minuten. Een reden werd door het personeel niet gegeven. Waar in veel Europese landen keurig netjes wordt omgeroepen dat er vertraging is (met reden), wordt er hier geen informatie aan de reizigers gegeven. Ook moet je zelf maar zien bij welk station de trein stopt omdat de conducteurs dit niet omroepen.
In de treinen hangen ook geen informatieschermen met de volgende aansluitingen op een station. Reizen met de trein heeft in Roemenië echt nog iets nostalgisch. Het gevolg is wel dat de trein op dit soort lange trajecten geen concurrent van het vliegtuig, de auto of de lange afstandsbus is. Er zal nog veel door de Roemeense spoorwegen geïnvesteerd moeten worden om op een vergelijkbaar niveau te komen ten opzichte van allerlei West-Europese landen. Bij de voorlaatste stop in Videle was de vertraging opgelopen tot ongeveer 60 minuten.
Uiteindelijk kwam de trein rond half 2 ’s nachts met een vertraging van 65 minuten aan op het Gara de Nord station van Boekarest. Gezien de omstandigheden vond ik dat nog alles meevallen. Bij grote warmte (en dat was nu) zijn er eerder vertragingen op het spoor in Roemenië. Wanneer je in Duitsland een overstap mist, zorgt dat ook al snel voor een vertraging van 60 minuten omdat veel treinen met die frequentie rijden.
Op het station in Boekarest voelde je meteen de warmte. Ondanks dat het al nacht was, was de temperatuur nog steeds rond de 30 graden en hing de hitte van de dag nog in het gebouw. Vanaf het station was het enkele honderden meters lopen naar het hotel. Ik had bewust een hotel gekozen in de buurt van het station. Het openbaar vervoer rijdt midden in de nacht niet meer en taxi’s zijn in Boekarest ook niet altijd betrouwbaar. Rond kwart voor 2 stond ik dan ook binnen in het hotel om in te checken. Het hotel beschikte over een goede airco installatie. Dat was erg fijn na een behoorlijk warme treinreis.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
In het vorige deel van dit reisverslag heb ik het eerste deel van de treinreis van Budapest naar Boekarest beschreven. Na om 7:10 vertrokken te zijn vanaf het Keleti treinstation in Budapest was de trein rond half 3 aangekomen in Timisoara. Een grote stad in het westen van Roemenië. Vanaf hier was het nog 10 uur reizen naar de eindbestemming Boekarest. Dit is een afstand van ongeveer 550 kilometer. Dat laat wel zien, hoe langzaam veel treinen in Roemenië noodgedwongen moeten rijden vanwege de slechte kwaliteit van het spoor.
De treinstations in de grote steden zien er allemaal vrij netjes uit. Op de kleinere stations kun je de verwaarlozing zien. Slecht onderhouden stationsgebouwen. Overal onkruid en perrons zijn er ook niet, dus als je de trein in of uit moet, moet je goed opletten. Toegankelijk voor mensen die wat minder goed ter been zijn is het helemaal niet. Op de stations moet je ook gewoon over het spoor heen lopen om van het ene “perron” bij het andere “perron” te komen. Onderdoorgangen zoals die in Nederland tegenwoordig standaard zijn bestaan hier nauwelijks.
Het landschap is ook hier nog vrij vlak. Op verschillende plekken leek het alsof er langs het spoor gewerkt werd. Er lagen spoorrails en dwarsbalken klaar. Hier en daar waren ook mensen aan het werk. Op verschillende momenten stond de trein gewoon stil om een aantal minuten te wachten voordat verder gereden kon worden. Intussen was het zowel buiten als binnen bloedheet geworden. In Nederland zou een trein dan allang stilgezet zijn, maar hier wordt gewoon doorgereden.
Op de volgende foto is weer een vervallen fabrieksgebouw te zien dat langs het spoor staat. Een van de redenen dat de trein af en toe stil stond zal ongetwijfeld zijn dat in Roemenië bepaalde spoorlijnen enkelsporig zijn. Hierdoor moet een trein soms dus wachten totdat het spoor vrij is en een trein uit de andere richting gepasseerd is.
Om tien voor vier kwam de trein negen minuten te vroeg aan op het station van Lugoj. Op dit stuk van het traject is het echt een intercitytrein die slechts stopt op een beperkt aantal stations. De afstand tussen Curtici (vertrek 12:15 uur) en Lugoj (aankomst 15:59 uur) is 133 kilometer. Dat is een gemiddelde snelheid van nog geen 40 kilometer per uur.
Lugoj ligt in het westen van Roemenië in de buurt van Timisoara. Hierna rijdt de trein verder richting het zuiden van Roemenië. Het landschap wordt bergachtiger en daardoor ook mooier. Rond tien over half 5 wordt een tussenstop in Caransebes gemaakt. In Roemenië zijn treinen berucht om de vertragingen die ze kunnen hebben. Tot nu toe viel alles nog heel erg mee want na een reis van 9,5 uur was de vertraging slechts 7 minuten in Caransebes.
De weken voor de reis had ik daarom de website van Roemeense spoorwegen al in de gaten gehouden om te kijken hoe het zit met vertragingen van treinen. Dat stemde niet hoopvol. Soms was deze trein op tijd, soms was er een vertraging van een paar uur. Een echte reden was niet te achterhalen. In de meeste gevallen werd de vertraging onderweg stukje bij beetje opgebouwd. Ik was er dus in elk geval op voorbereid.
Op dit deel van de reis heb ik niet van alle stations goede foto’s kunnen nemen. De trein zat nog steeds behoorlijk vol, dus dan kun je niet even door de wagon lopen om op een andere plek een foto te nemen. Ik had wel gezorgd voor een gereserveerde stoel aan de raamkant, maar dan mis je in een aantal gevallen dus dingen die aan de andere kant te zien zijn. Na een stop in Baile Herculane reed de trein verder naar Orsova. De onderstaande foto is tussen beide plaatsen gemaakt. Dit vond ik zelf het mooiste deel van de treinreis. Een heuvel- en bergachtige omgeving met mooie uitzichten.
In Orsova kwam de trein rond 18:40 uur met 17 minuten vertraging aan. Hier komen de rivieren de Cerna en de Donau bij elkaar. Vanaf hier rijdt de trein dan ook een flink stuk langs de rivier.
Tot het volgende station (Drobeta Turnu Severin) rijdt de trein langs de rivier de Donau. Aan de overkant van de rivier ligt Servië.
Tussen Orsova en Drobeta Turnu Severin ligt de “Iron Gate I Hydroelectric Power Station”. Dit is een van de grootste waterkrachtcentrales uit Europa. De bouw is in 1964 gestart als gezamenlijk project van de Roemeense en Joegoslavische regeringen. Vanaf halverwege de jaren ’90 hebben ver allerlei moderniseringen plaatsgevonden waardoor het vermogen van de centrale flink is toegenomen.
In de plaats Drobeta Turnu Severin kwam de trein rond 19:15 aan. De vertraging was opgelopen tot ongeveer 20 minuten. In de trein werd het langzaamaan wat rustiger omdat op de tussenliggende stations steeds mensen uitstapten. Verder werd was de ergste hitte voorbij en begon de temperatuur in de verschillende treinwagons ook te zakken.
In Roemenië rijden zeker bij de nationale spoorwegmaatschappij weinig moderne treinen rond. Veel materiaal wordt tweedehands gekocht uit West-Europa als het daar niet meer nodig is. Een flink aantal wagons komen uit Frankrijk, maar ook oude treinen uit Duitsland en Nederland zijn hier terug te vinden. Waar je in landen als Hongarije al moderne treinen ziet verschijnen is dat hier nog totaal niet het geval.
Vanaf hier rijdt de trein in een vrij rechte lijn door naar de Roemeense hoofdstad Boekarest. Het landschap wordt hier meer heuvelachtig. Er zijn weinig grote plaatsen en veel ruimte wordt gebruikt voor landbouw.
Om vijf voor acht is er opnieuw een tussenstop in het plaatsje Balota. Waar de trein in het eerste deel van de reis door Roemenië vooral in de grote stations stopte worden nu ook weer allerlei kleinere plaatsen aangedaan. Het aantal mensen dat in- en uitstapt is hier vrij beperkt, maar het wordt wel steeds rustiger in de trein.
De volgende stop is rond half 9 in het plaatsje Strehaia. Hier is echter geen station maar enkel een soort halteplaats. Perrons zijn er niet en je stapt zo vanuit de trein op het zand.
De trein rijdt hierna verder in de richting van Filiasi. Halverwege tussen deze plaatsen ligt de rivier de Jiu waar de trein over een oude behoorlijk roestig geworden spoorbrug rijdt. Alles gaat nog steeds met een lage snelheid. Iets verderop ligt een brug voor het autoverkeer.
De aankomst op het station Filiasi was rond 20.45 uur. De vertraging was van 20 minuten teruggelopen tot een kleine 10 minuten. Inmiddels begon het langzaamaan donker te worden dus het nemen van foto’s van de omgeving was van nu af aan niet echt meer mogelijk. De temperatuur in de trein zelf werd ook steeds aangenamer.
Om kwart over negen was alweer de volgende tussenstop in Craiova. Vanaf hier is het nog ruim 200 kilometer richting Boekarest. Een afstand waar de trein 3 uur en 15 minuten over doet. De snelheid van de trein ging hier wel weer wat omhoog maar in vergelijking met de snelheden in landen zoals Duitsland blijft het allemaal erg langzaam gaan. Maar dat hoort er in Roemenië gewoon bij. Als je je daarop voorbereid is er niets aan de hand. Doe je dat niet dan kan een treinreis door Roemenië echt wel tegenvallen. Het kost flink wat tijd maar je leert het land veel beter kennen dan wanneer je met het vliegtuig gaat.
De trein reed vanaf het station in Craiova verder naar het plaatsje Caracal om daar rond 10 over 10 aan te komen. De vertraging bleef met 15 minuten redelijk constant. Tot nu toe viel alles dus nog heel erg mee en was er geen sprake van grote vertragingen van meerdere uren. Iets wat in de weken daarvoor wel regelmatig gebeurd was. Op het stuk vanaf Caracal naar Rosiori liep de vertraging wel flink op. Uiteindelijk kwam de trein daar pas om 23:40 aan met een vertraging van 50 minuten. Een reden werd door het personeel niet gegeven. Waar in veel Europese landen keurig netjes wordt omgeroepen dat er vertraging is (met reden), wordt er hier geen informatie aan de reizigers gegeven. Ook moet je zelf maar zien bij welk station de trein stopt omdat de conducteurs dit niet omroepen.
In de treinen hangen ook geen informatieschermen met de volgende aansluitingen op een station. Reizen met de trein heeft in Roemenië echt nog iets nostalgisch. Het gevolg is wel dat de trein op dit soort lange trajecten geen concurrent van het vliegtuig, de auto of de lange afstandsbus is. Er zal nog veel door de Roemeense spoorwegen geïnvesteerd moeten worden om op een vergelijkbaar niveau te komen ten opzichte van allerlei West-Europese landen. Bij de voorlaatste stop in Videle was de vertraging opgelopen tot ongeveer 60 minuten.
Uiteindelijk kwam de trein rond half 2 ’s nachts met een vertraging van 65 minuten aan op het Gara de Nord station van Boekarest. Gezien de omstandigheden vond ik dat nog alles meevallen. Bij grote warmte (en dat was nu) zijn er eerder vertragingen op het spoor in Roemenië. Wanneer je in Duitsland een overstap mist, zorgt dat ook al snel voor een vertraging van 60 minuten omdat veel treinen met die frequentie rijden.
Op het station in Boekarest voelde je meteen de warmte. Ondanks dat het al nacht was, was de temperatuur nog steeds rond de 30 graden en hing de hitte van de dag nog in het gebouw. Vanaf het station was het enkele honderden meters lopen naar het hotel. Ik had bewust een hotel gekozen in de buurt van het station. Het openbaar vervoer rijdt midden in de nacht niet meer en taxi’s zijn in Boekarest ook niet altijd betrouwbaar. Rond kwart voor 2 stond ik dan ook binnen in het hotel om in te checken. Het hotel beschikte over een goede airco installatie. Dat was erg fijn na een behoorlijk warme treinreis.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Wederom genoten van het boeiende verslag!
👌