Vrijdag 19 juli 2024
De derde dag van mijn vakantie heb ik gebruikt om vanuit Boekarest een dagje naar Constanta te gaan. Dit is een stad die aan de Zwarte Zee ligt. In Roemenië wordt pas kort voor het vertrek van een trein aangegeven vanaf welk perron deze trein vertrek. Voor het vertrekbord van de treinen staat dus altijd een grote groep mensen te kijken. Op het moment dat aangegeven wordt vanaf welk spoor een trein vertrekt (en dat is soms vrij kort van te voren) gaat steeds een flink deel richting het juiste perron.
In Roemenië is het bijna voor alle treinen noodzakelijk om een reservering te hebben. Als alle stoelen bezet zijn, worden er gewoon geen kaartjes meer voor een trein verkocht en heb je dus pech. De treinen waar ik in zat, zaten allemaal behoorlijk vol, dus het was verstandig dat ik alle kaartjes van te voren al online gekocht had om zeker te zijn van een plakje.
Over de afstand van ongeveer 220 kilometer tussen Boekarest en Constanta doet de trein een kleine 2,5 uur. Dat is voor Roemeense begrippen een redelijke snelheid. Het landschap tussen beide plaatsen is vooral vlak. Wat wel opvalt is de rommel die op allerlei plaatsen gewoon langs het spoor ligt.
Ook hier valt weer op hoe slecht onderhouden veel stations op het Roemeense platteland zijn. De tegels liggen schots en scheef, van een perron is nauwelijks sprake en het onkruid groeit weelderig. Op deze manier is de trein natuurlijk geen echte concurrent voor de auto. Ook is het aantal treinen tussen beide plaatsen relatief beperkt. Er is geen sprake van elk uur of elk half uur een trein. Zeker in de zomer als veel mensen het strand op zoeken zou dat toch mogelijk moeten zijn.
De typische bouwwerken van beton die je veel in Oost-Europese landen zien, staan overal langs het spoor. Ook hier ziet het er qua onderhoud niet erg goed uit. Het is niet duidelijk of de gebouwen nog in gebruik zijn of leegstaan en daardoor steeds verder verwaarlozen.
Het is in allerlei landen vrij gebruikelijk om locomotieven en wagons die even niet gebruikt worden in de buurt van stations op zijsporen te parkeren. In Roemenië heb ik veel wagons en locomotieven zien staan waarvan het nog maar de vraag is of ze ooit nog zullen rijden. Het zag er roestig en slecht onderhouden uit.
De onderstaande foto is gemaakt bij een sluizencomplex dat aan het begin van het Donau – Zwarte Zeekanaal ligt. Dit is een kanaal dat vanaf de plaats Cernavoda naar Constanta gaat. Het kanaal heeft een lengte van 64 kilometer en is geopend in 1984. Voor de opening van het kanaal was de afstand tussen beide plaatsen nog 400 kilometer. Eerst moest daar naar het noorden gevaren worden om uiteindelijk uit te komen bij de Zwarte Zee. Via de Zwarte zee moesten schepen dan weer een stuk naar het zuiden varen om bij Constanta te komen.
De laatste tussenstop van de trein is in de plaats Medgidia. Vanaf hier is het nog ongeveer 25 minuten naar de eindbestemming in Constanta.
Ook hier was goed te zien wat de hitte van de afgelopen weken heeft gedaan met het landschap. Het gras is vooral geel.
Met een kleine vertraging kwam de trein rond 11.00 uur aan op het station van Constanta. Nog steeds was het ook deze dag behoorlijk warm, maar door de ligging aan de zee was het hier wel een stuk dragelijker dan in Boekarest. De wind van de zee zorgde ook voor enige verkoeling.
Het stationsgebouw van Constanta is redelijk compact met een aantal kleine winkeltjes.
Wanneer je het stationsgebouw uitkomt, zie je een betonnen vlakte die in gebruik is als busstation. Groen is hier eigenlijk niet te vinden en ook geen bushokjes om in te wachten op de bus. Als het al warm is, verstrekt dat de warmte alleen nog maar.
Vanaf het station ben ik te voet naar het centrum van de stad gewandeld. Wat opvalt is dat in Roemenië de gasmeter zich soms gewoon buitenshuis bevindt. Soms in een kastje maar vaak ook zonder afscherming. Net als in Boekarest zie je ook in Constanta grote verschillen tussen de gebouwen. Sommige huizen zien er keurig netjes uit, andere zijn zwaar verwaarloosd en soms is men bezig met het grondig opknappen van een gebouw.
Bij een van de grotere kruispunten van de stad staat een enorm cirkelvormig appartementencomplex wat geheel van beton lijkt te zijn gemaakt.
In het centrum van de stad wisselen oudere gebouwen en appartementencomplexen uit de communistische tijd elkaar af.
Al wandelend kwam ik uit bij het eerste museum dat ik vandaag in Constanta wilde bezoeken, het museum van de Roemeense Marine. Het gebouw waarin het museum is gehuisvest, is gebouwd tussen 1908 en 1909. Het heeft dienst gedaan als marineschool, verblijf voor de top van de marine, barakken voor soldaten van de Sovjet-Unië, niet militaire diensten en is sinds 1969 als museum in gebruik.
Dit was een verrassend uitgebreid museum en verder was het binnen lekker koel. Het is niet enkel een museum dat over de marine gaat maar ook over de militaire geschiedenis die zich in het gebied van Roemenië heeft afgespeeld en de rol van het water daarin.
Op de volgende foto is een muurafbeelding te zien van de provincie Dacia die van 106 tot 275 na Christus een onderdeel was van het Romeinse Rijk.
Ook zijn er schaalmodellen van oude militaire forten te zien. Een voorbeeld hiervan is het fort van Cetatea Alba. Dit is een gebied dat tegenwoordig in Oekraïne ligt maar tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog onderdeel uitmaakte van Roemenië.
Al snel gaat het museum steeds meer over de geschiedenis van de militaire zeevaart in Roemenië. De volgende foto laat een Moldavisch zeilschip zien. Op deze vrijdag was het in dit museum erg rustig. En dat terwijl het zeker een aanrader is om het te bezoeken vanwege de gedegen opzet. De toegangsprijs is 10 Roemeense lei (ongeveer 2 euro).
Hoewel het van de buitenkant niet opvalt, is het gebouw groter dan je denkt en worden verschillende verdiepingen door het museum in beslag genomen.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
De derde dag van mijn vakantie heb ik gebruikt om vanuit Boekarest een dagje naar Constanta te gaan. Dit is een stad die aan de Zwarte Zee ligt. In Roemenië wordt pas kort voor het vertrek van een trein aangegeven vanaf welk perron deze trein vertrek. Voor het vertrekbord van de treinen staat dus altijd een grote groep mensen te kijken. Op het moment dat aangegeven wordt vanaf welk spoor een trein vertrekt (en dat is soms vrij kort van te voren) gaat steeds een flink deel richting het juiste perron.
In Roemenië is het bijna voor alle treinen noodzakelijk om een reservering te hebben. Als alle stoelen bezet zijn, worden er gewoon geen kaartjes meer voor een trein verkocht en heb je dus pech. De treinen waar ik in zat, zaten allemaal behoorlijk vol, dus het was verstandig dat ik alle kaartjes van te voren al online gekocht had om zeker te zijn van een plakje.
Over de afstand van ongeveer 220 kilometer tussen Boekarest en Constanta doet de trein een kleine 2,5 uur. Dat is voor Roemeense begrippen een redelijke snelheid. Het landschap tussen beide plaatsen is vooral vlak. Wat wel opvalt is de rommel die op allerlei plaatsen gewoon langs het spoor ligt.
Ook hier valt weer op hoe slecht onderhouden veel stations op het Roemeense platteland zijn. De tegels liggen schots en scheef, van een perron is nauwelijks sprake en het onkruid groeit weelderig. Op deze manier is de trein natuurlijk geen echte concurrent voor de auto. Ook is het aantal treinen tussen beide plaatsen relatief beperkt. Er is geen sprake van elk uur of elk half uur een trein. Zeker in de zomer als veel mensen het strand op zoeken zou dat toch mogelijk moeten zijn.
De typische bouwwerken van beton die je veel in Oost-Europese landen zien, staan overal langs het spoor. Ook hier ziet het er qua onderhoud niet erg goed uit. Het is niet duidelijk of de gebouwen nog in gebruik zijn of leegstaan en daardoor steeds verder verwaarlozen.
Het is in allerlei landen vrij gebruikelijk om locomotieven en wagons die even niet gebruikt worden in de buurt van stations op zijsporen te parkeren. In Roemenië heb ik veel wagons en locomotieven zien staan waarvan het nog maar de vraag is of ze ooit nog zullen rijden. Het zag er roestig en slecht onderhouden uit.
De onderstaande foto is gemaakt bij een sluizencomplex dat aan het begin van het Donau – Zwarte Zeekanaal ligt. Dit is een kanaal dat vanaf de plaats Cernavoda naar Constanta gaat. Het kanaal heeft een lengte van 64 kilometer en is geopend in 1984. Voor de opening van het kanaal was de afstand tussen beide plaatsen nog 400 kilometer. Eerst moest daar naar het noorden gevaren worden om uiteindelijk uit te komen bij de Zwarte Zee. Via de Zwarte zee moesten schepen dan weer een stuk naar het zuiden varen om bij Constanta te komen.
De laatste tussenstop van de trein is in de plaats Medgidia. Vanaf hier is het nog ongeveer 25 minuten naar de eindbestemming in Constanta.
Ook hier was goed te zien wat de hitte van de afgelopen weken heeft gedaan met het landschap. Het gras is vooral geel.
Met een kleine vertraging kwam de trein rond 11.00 uur aan op het station van Constanta. Nog steeds was het ook deze dag behoorlijk warm, maar door de ligging aan de zee was het hier wel een stuk dragelijker dan in Boekarest. De wind van de zee zorgde ook voor enige verkoeling.
Het stationsgebouw van Constanta is redelijk compact met een aantal kleine winkeltjes.
Wanneer je het stationsgebouw uitkomt, zie je een betonnen vlakte die in gebruik is als busstation. Groen is hier eigenlijk niet te vinden en ook geen bushokjes om in te wachten op de bus. Als het al warm is, verstrekt dat de warmte alleen nog maar.
Vanaf het station ben ik te voet naar het centrum van de stad gewandeld. Wat opvalt is dat in Roemenië de gasmeter zich soms gewoon buitenshuis bevindt. Soms in een kastje maar vaak ook zonder afscherming. Net als in Boekarest zie je ook in Constanta grote verschillen tussen de gebouwen. Sommige huizen zien er keurig netjes uit, andere zijn zwaar verwaarloosd en soms is men bezig met het grondig opknappen van een gebouw.
Bij een van de grotere kruispunten van de stad staat een enorm cirkelvormig appartementencomplex wat geheel van beton lijkt te zijn gemaakt.
In het centrum van de stad wisselen oudere gebouwen en appartementencomplexen uit de communistische tijd elkaar af.
Al wandelend kwam ik uit bij het eerste museum dat ik vandaag in Constanta wilde bezoeken, het museum van de Roemeense Marine. Het gebouw waarin het museum is gehuisvest, is gebouwd tussen 1908 en 1909. Het heeft dienst gedaan als marineschool, verblijf voor de top van de marine, barakken voor soldaten van de Sovjet-Unië, niet militaire diensten en is sinds 1969 als museum in gebruik.
Dit was een verrassend uitgebreid museum en verder was het binnen lekker koel. Het is niet enkel een museum dat over de marine gaat maar ook over de militaire geschiedenis die zich in het gebied van Roemenië heeft afgespeeld en de rol van het water daarin.
Op de volgende foto is een muurafbeelding te zien van de provincie Dacia die van 106 tot 275 na Christus een onderdeel was van het Romeinse Rijk.
Ook zijn er schaalmodellen van oude militaire forten te zien. Een voorbeeld hiervan is het fort van Cetatea Alba. Dit is een gebied dat tegenwoordig in Oekraïne ligt maar tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog onderdeel uitmaakte van Roemenië.
Al snel gaat het museum steeds meer over de geschiedenis van de militaire zeevaart in Roemenië. De volgende foto laat een Moldavisch zeilschip zien. Op deze vrijdag was het in dit museum erg rustig. En dat terwijl het zeker een aanrader is om het te bezoeken vanwege de gedegen opzet. De toegangsprijs is 10 Roemeense lei (ongeveer 2 euro).
Hoewel het van de buitenkant niet opvalt, is het gebouw groter dan je denkt en worden verschillende verdiepingen door het museum in beslag genomen.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen