Zondag 2 oktober 2016
Ten westen van Berlijn ligt de Wannsee. In de Wannsee ligt het Pfaueninsel (Nederlands: Pauweneiland). Dit is een eiland van 67 hectare groot en staat sinds 1990 op de Werelderfgoedlijst van de Unesco. Het eiland is alleen te bereiken met behulp van een veerpont.
Wanneer je met de pond aankomt op het zuidwestelijke deel van het eiland vind je daar een klein gebouwtje waar toegangskaartjes verkocht worden voor het kasteeltje dat zich op dit eiland bevindt. Ook kunnen hier wat souvenirs gekocht worden.
Op dit gedeelte van het eiland bevindt zich in de buurt van het kasteeltje een rozentuin. Het zuidelijke gedeelte van het eiland is echt ingericht volgens een bepaald ontwerp, terwijl het noordelijke deel uit bomen bestaat en gebruikt wordt en werd voor akkerbouw en veeteelt.
In de 17de eeuw was op het eiland een konijnenkwekerij gevestigd in opdracht van Frederik Willem I van Brandenburg. Uiteindelijk is het eiland in 1793 gekocht door Frederik Willem II, die er een klein kasteeltje op liet bouwen. Dit kasteeltje is van hout en heeft in totaal zeven kamers.
Op het kasteeltje is later een gietijzeren brug gebouwd en daardoor helt het geheel nu wat over. Het kasteeltje was bedoeld voor de minnares van Frederik Willem II, Wilhelmine Encke. Hierdoor zou er dan een plek zijn waar hij zijn minnares zou kunnen ontmoeten.
De kamers in het kasteel, zijn nog in originele toestand met de meubels van destijds. Om de vloeren te beschermen mocht je het kasteel dan ook alleen maar in met speciale sloffen, die je om je schoenen heen moest doen.
Helaas heeft Frederik Willem II geen gebruik kunnen maken van dit kasteeltje, omdat hij overleed op het moment dat het helemaal af was. De volgende koning is het eiland dan ook gaan gebruiken als zijn zomerverblijf.
Doordat het kasteel grotendeels van hout is, is het erg onderhoudsgevoelig en op bepaalde plekken was duidelijk te zien dat er flink wat onderhoud nodig was.
Het kasteeltje bestaat uit twee bouwlagen met nog een tweetal kleine torentjes. Op de eerste verdieping bevindt zich een grotere ruimte, die bijvoorbeeld voor diners gebruikt kon worden.
Verspreidt over het eiland zijn nog een aantal kleine gebouwen te vinden. Op het noorden van het eiland bevindt zich naast een paardenstal ook een zogenaamde “Meijerij”. Deze werden aan het eind van de 18de eeuw vaak gebouwd door adelijke families om zo als het ware terug naar de natuur te gaan. Ze moesten het eenvoudige leven op het land laten zien.
Oorspronkelijk was het de bedoeling dat op het middengedeelte van het eiland een menagerie gevestigd zou worden met allerlei dieren. Dit was een idee van Frederik Willem III. In totaal hebben er in deze menagerie rond de 850 dieren gezeten. De troonopvolger van hem, had hier echter weinig behoefte meer aan en al snel werden de aanwezige dieren verplaatst naar de toekomstige dierentuin van Berlijn.
In de buurt van de “Meijerij” bevinden zich een aantal gebouwen, die op dit moment nog steeds gebruikt worden om dieren te houden.
In de Meijerij bevindt zich tegenwoordig een museum waar nader ingegaan wordt op de geschiedenis van dit eiland. Het middengedeelte van het eiland was oorspronkelijk vooral bos. Veel van dit bos is gekapt om hier allerlei dieren te kunnen gaan houden.
In de tijd van Frederik Willem heeft gedurende een aantal jaren de alchemist Johann Kunckel op het eiland gewoond. Hij was vooral actief in het maken van glas. Nadat Frederik Willem overleden was, moest deze alchemist het eiland verlaten en werd zijn werkruimte platgebrand. Bij opgravingen in de jaren ’70 zijn er nog allerlei restanten van dit gebouw en het gemaakte glas teruggevonden.
Op het westelijke deel van het eiland bevinden zich nog de overblijfselen van een glijbaan waar je met karretjes af kon glijden. Deze glijbaan is gemaakt naar een voorbeeld van een baan in Sint Petersburg. Een replica van een karretje was in de Meijerij te zien.
Op de bovenste verdieping van de Meijerij bevindt zich verder nog een soort kapelachtige ruimte.
Nadat Frederik Willem II overleden was, werd het eiland gebruik door zijn opvolger Frederik Willem III. Vooral zijn vrouw Louise kwam graag op dit eiland. Toen zij overleed is er door Frederik Willem III dan ook een speciaal tempeltje gebouwd ter nagedachtenis aan haar.
Op het oostelijke deel van het eiland is verder nog jachtgebouw te zien. Dit was geen origineel gebouw, maar een gebouw dat vanuit een ander gebied naar het Pfaueninsel verplaatst is.
Een van de weinige overblijfselen van het feit dat er ook dieren op het eiland geweest zijn, is een voliere, die zich op het midden van het eiland bevindt. Hier worden nu ook nog allerlei vogels gehouden.
Op het eiland bevindt zich een eenvoudig gebouwtje waar je wat te eten en te drinken kunt halen en dit was ook de enige plek op het eiland waar je daadwerkelijk pauwen kon zien rondlopen.
Inmiddels was ik weer teruggelopen naar het westelijke deel van het eiland. Rond het middaguur was het helaas wel wat gaan regenen. Op dit westelijke deel van het eiland bevinden zich nog een aantal andere gebouwtjes en ook zijn er nog een aantal fonteinen te zien. Het interessantste deel van het eiland had ik gelukkig wel gezien.
Rond 1 uur ben ik dan ook weer met de boot teruggegaan naar het vaste land om daar eerst wat te eten en vervolgens weer terug te gaan naar Berlijn.
In het westen van Berlijn bevindt zich aan de Wannsee de villa waar in 1942 de zogenaamde Wannsee conferentie heeft plaatsgevonden. Tijdens deze conferentie is de beslissing gevallen om de Europese joden naar het oosten te deporteren en te vermoorden.
De villa is rond 1914-1915 gebouwd voor de zakenman Ernst Marlier. Later is het gebouw in het bezit gekomen van de SS, die er een gastenverblijf van heeft gemaakt. Sinds 1992 is het gebouw in gebruik als herdenkingscentrum en museum. Tot die tijd is het gebouw voor andere zaken gebruikt.
In het herdenkingscentrum is een tentoonstelling te zien, de laat zien hoe Hitler aan de macht gekomen is in Duitsland en welke antisemitische maatregelen er door de Nazi-regering genomen zijn.
Bij deze conferentie waren een vijftiental hoge vertegenwoordigers aanwezig van het Duitse Rijk, waaronder Adolf Eichmann, die later door de Israelische geheime dienst gevonden is en in Israël veroordeeld en ter dood gebracht is.
Pas in 1947 is het verslag van deze conferentie gevonden in het archief van het voormalige ministerie van Buitenlandse Zaken en werd duidelijk dat deze conferentie had plaatsgevonden. Het volledige verslag is te zien in de ruimte waar de conferentie in 1942 ook daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.
Tijdens het proces in 1961 heeft Adolf Eichmann aangegeven dat het verslag van deze conferentie een juiste weergave is van wat er toen gesproken is.
Het initiatief om van de villa een herdenkingscentrum te maken is gekomen van de historicus Joseph Wulf, die in Auschwitz gevangen heeft gezeten. Joseph Wulf is in 1974 overleden en uiteindelijk is pas in 1988 besloten om van het gebouw een herdenkingscentrum te maken. In een aparte tentoonstelling bij de ingang van de villa wordt op deze geschiedenis ingegaan.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Ten westen van Berlijn ligt de Wannsee. In de Wannsee ligt het Pfaueninsel (Nederlands: Pauweneiland). Dit is een eiland van 67 hectare groot en staat sinds 1990 op de Werelderfgoedlijst van de Unesco. Het eiland is alleen te bereiken met behulp van een veerpont.
Wanneer je met de pond aankomt op het zuidwestelijke deel van het eiland vind je daar een klein gebouwtje waar toegangskaartjes verkocht worden voor het kasteeltje dat zich op dit eiland bevindt. Ook kunnen hier wat souvenirs gekocht worden.
Op dit gedeelte van het eiland bevindt zich in de buurt van het kasteeltje een rozentuin. Het zuidelijke gedeelte van het eiland is echt ingericht volgens een bepaald ontwerp, terwijl het noordelijke deel uit bomen bestaat en gebruikt wordt en werd voor akkerbouw en veeteelt.
In de 17de eeuw was op het eiland een konijnenkwekerij gevestigd in opdracht van Frederik Willem I van Brandenburg. Uiteindelijk is het eiland in 1793 gekocht door Frederik Willem II, die er een klein kasteeltje op liet bouwen. Dit kasteeltje is van hout en heeft in totaal zeven kamers.
Op het kasteeltje is later een gietijzeren brug gebouwd en daardoor helt het geheel nu wat over. Het kasteeltje was bedoeld voor de minnares van Frederik Willem II, Wilhelmine Encke. Hierdoor zou er dan een plek zijn waar hij zijn minnares zou kunnen ontmoeten.
De kamers in het kasteel, zijn nog in originele toestand met de meubels van destijds. Om de vloeren te beschermen mocht je het kasteel dan ook alleen maar in met speciale sloffen, die je om je schoenen heen moest doen.
Helaas heeft Frederik Willem II geen gebruik kunnen maken van dit kasteeltje, omdat hij overleed op het moment dat het helemaal af was. De volgende koning is het eiland dan ook gaan gebruiken als zijn zomerverblijf.
Doordat het kasteel grotendeels van hout is, is het erg onderhoudsgevoelig en op bepaalde plekken was duidelijk te zien dat er flink wat onderhoud nodig was.
Het kasteeltje bestaat uit twee bouwlagen met nog een tweetal kleine torentjes. Op de eerste verdieping bevindt zich een grotere ruimte, die bijvoorbeeld voor diners gebruikt kon worden.
Verspreidt over het eiland zijn nog een aantal kleine gebouwen te vinden. Op het noorden van het eiland bevindt zich naast een paardenstal ook een zogenaamde “Meijerij”. Deze werden aan het eind van de 18de eeuw vaak gebouwd door adelijke families om zo als het ware terug naar de natuur te gaan. Ze moesten het eenvoudige leven op het land laten zien.
Oorspronkelijk was het de bedoeling dat op het middengedeelte van het eiland een menagerie gevestigd zou worden met allerlei dieren. Dit was een idee van Frederik Willem III. In totaal hebben er in deze menagerie rond de 850 dieren gezeten. De troonopvolger van hem, had hier echter weinig behoefte meer aan en al snel werden de aanwezige dieren verplaatst naar de toekomstige dierentuin van Berlijn.
In de buurt van de “Meijerij” bevinden zich een aantal gebouwen, die op dit moment nog steeds gebruikt worden om dieren te houden.
In de Meijerij bevindt zich tegenwoordig een museum waar nader ingegaan wordt op de geschiedenis van dit eiland. Het middengedeelte van het eiland was oorspronkelijk vooral bos. Veel van dit bos is gekapt om hier allerlei dieren te kunnen gaan houden.
In de tijd van Frederik Willem heeft gedurende een aantal jaren de alchemist Johann Kunckel op het eiland gewoond. Hij was vooral actief in het maken van glas. Nadat Frederik Willem overleden was, moest deze alchemist het eiland verlaten en werd zijn werkruimte platgebrand. Bij opgravingen in de jaren ’70 zijn er nog allerlei restanten van dit gebouw en het gemaakte glas teruggevonden.
Op het westelijke deel van het eiland bevinden zich nog de overblijfselen van een glijbaan waar je met karretjes af kon glijden. Deze glijbaan is gemaakt naar een voorbeeld van een baan in Sint Petersburg. Een replica van een karretje was in de Meijerij te zien.
Op de bovenste verdieping van de Meijerij bevindt zich verder nog een soort kapelachtige ruimte.
Nadat Frederik Willem II overleden was, werd het eiland gebruik door zijn opvolger Frederik Willem III. Vooral zijn vrouw Louise kwam graag op dit eiland. Toen zij overleed is er door Frederik Willem III dan ook een speciaal tempeltje gebouwd ter nagedachtenis aan haar.
Op het oostelijke deel van het eiland is verder nog jachtgebouw te zien. Dit was geen origineel gebouw, maar een gebouw dat vanuit een ander gebied naar het Pfaueninsel verplaatst is.
Een van de weinige overblijfselen van het feit dat er ook dieren op het eiland geweest zijn, is een voliere, die zich op het midden van het eiland bevindt. Hier worden nu ook nog allerlei vogels gehouden.
Op het eiland bevindt zich een eenvoudig gebouwtje waar je wat te eten en te drinken kunt halen en dit was ook de enige plek op het eiland waar je daadwerkelijk pauwen kon zien rondlopen.
Inmiddels was ik weer teruggelopen naar het westelijke deel van het eiland. Rond het middaguur was het helaas wel wat gaan regenen. Op dit westelijke deel van het eiland bevinden zich nog een aantal andere gebouwtjes en ook zijn er nog een aantal fonteinen te zien. Het interessantste deel van het eiland had ik gelukkig wel gezien.
Rond 1 uur ben ik dan ook weer met de boot teruggegaan naar het vaste land om daar eerst wat te eten en vervolgens weer terug te gaan naar Berlijn.
In het westen van Berlijn bevindt zich aan de Wannsee de villa waar in 1942 de zogenaamde Wannsee conferentie heeft plaatsgevonden. Tijdens deze conferentie is de beslissing gevallen om de Europese joden naar het oosten te deporteren en te vermoorden.
De villa is rond 1914-1915 gebouwd voor de zakenman Ernst Marlier. Later is het gebouw in het bezit gekomen van de SS, die er een gastenverblijf van heeft gemaakt. Sinds 1992 is het gebouw in gebruik als herdenkingscentrum en museum. Tot die tijd is het gebouw voor andere zaken gebruikt.
In het herdenkingscentrum is een tentoonstelling te zien, de laat zien hoe Hitler aan de macht gekomen is in Duitsland en welke antisemitische maatregelen er door de Nazi-regering genomen zijn.
Bij deze conferentie waren een vijftiental hoge vertegenwoordigers aanwezig van het Duitse Rijk, waaronder Adolf Eichmann, die later door de Israelische geheime dienst gevonden is en in Israël veroordeeld en ter dood gebracht is.
Pas in 1947 is het verslag van deze conferentie gevonden in het archief van het voormalige ministerie van Buitenlandse Zaken en werd duidelijk dat deze conferentie had plaatsgevonden. Het volledige verslag is te zien in de ruimte waar de conferentie in 1942 ook daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.
Tijdens het proces in 1961 heeft Adolf Eichmann aangegeven dat het verslag van deze conferentie een juiste weergave is van wat er toen gesproken is.
Het initiatief om van de villa een herdenkingscentrum te maken is gekomen van de historicus Joseph Wulf, die in Auschwitz gevangen heeft gezeten. Joseph Wulf is in 1974 overleden en uiteindelijk is pas in 1988 besloten om van het gebouw een herdenkingscentrum te maken. In een aparte tentoonstelling bij de ingang van de villa wordt op deze geschiedenis ingegaan.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen