Woensdag 3 mei 2017
In het westen van Berlijn, in de wijk Spandau, bevindt zich de Zitadelle Spandau. (http://www.zitadelle-berlin.de/) De Zitadelle is een vesting uit de hoogrenaissance. Het is een van de best behouden vestingen uit deze tijd. Het vestingwerk is in de periode 1559 tot 1594 gebouwd en bestaat uit een aantal verschillende onderdelen.
Bij binnenkomst van de Zitadelle kom je langs het huis van de commandant. In dit gedeelte waar ook de Juliustoren onderdeel van uit maakt is de Zitadelle ingericht als museum, waar de geschiedenis van het gebouw uitgebreid aan bod komt. Delen van het gebouw hebben echter ook andere functies.
De vesting had in het verleden een militaire functie. Zo lagen in 1675 Zweedse troepen voor de Zitadelle. Tijdens de oorlog met Frankrijk capituleerde de commandant van de Zitadelle zonder zich verdedigd te hebben. De vesting werd toen in beslag genomen door de Fransen. In 1813 vertrokken de Fransen weer en kwam de vesting weer in handen van de Duitsers.
Op de foto hieronder is een voorstelling te zien van de Franse troepen, die op 23 oktober 1806 hun kamp opsloegen in de buurt van Berlijn. Twee dagen later trokken ze naar Spandau en omsingelden de vesting en stad. De commandant van de vesting heeft toen de witte vlag gehesen en zich overgegeven aan de Fransen.
Van 1935 tot 1945 was er in de vesting een laboratoriumcomplex gevestigd. Hier werd onder strenge geheimhouding gewerkt aan beschermingsmaatregelen tegen een gasaanval, maar ook werden er chemische wapens ontwikkeld. Toen in het voorjaar van 1945 het rode leger in de richting van Berlijn kwam, heeft men geprobeerd om zoveel mogelijk van het laboratorium te vernietigen en zo de sporen uit te wissen. Op de foto hieronder zijn allerlei voorwerpen uit deze tijd te zien.
Vanaf het begin van de jaren '60 is gestart met het op grootschalige wijze restaureren van de vesting. Een proces dat steeds niet afgesloten is. In 1964 was de Juliustoren als eerste deel klaar. In de loop van de tijd zijn ook allerlei andere onderdelen van de vesting onder handen genomen. Bij deze restauratie zijn natuurlijk ook allerlei voorwerpen uit het verleden van de vesting gevonden.
Vanuit de tentoonstelling kom je uit in een van de hoeken van de vesting. Op deze hoek staat de Juliustoren. De hoek zelf is grotendeels begroeid met gras en staat vol met allerlei beplantingen, waaronder bomen. Deze hoeken liggen binnen de muren van de vesting, maar buiten de eigenlijke vesting en werden vroeger ter verdediging gebruikt.
De Juliustoren is open voor bezoekers. Via een lange trap kun je boven op deze toren komen en heb je een mooi uitzicht over het westelijk deel van de stad Berlijn.
Als je vanaf de Juliustoren doorloopt kom je langs het officiershuis en huis nummer 4. Dit laatste gebouw is tegenwoordig in gebruik als theater en kunstenaars geven er workshops.
Vervolgens kun je verder doorlopen langs de vestingmuur naar de achterkant van de vesting. Linksachter in de Zitadelle bevindt zich de kanonnentoren uit 1700. In dit gebouw is nu een kunstgalerij gevestigd en zit een kunstschool voor jongeren.
De vesting zelf heeft in het midden een groot grasveld. Binnen de vesting bevinden zich ook nog enkele aparte gebouwen zoals een exercitiehal, die tegenwoordig vol staat met kanonnen. Ook is er een gebouw waar de geschiedenis van de stad Spandau vertelt wordt. Tot 1920 was Spandau nog een aparte stad. Toen zijn allerlei plaatsen toegevoegd tot het huidige Berlijn.
In de buurt van de Juliustoren bij de ingang zit het archeologische museumgedeelte. Een onderdeel van dit museum is een verzameling joodse grafstenen uit de middeleeuwen, die bij opgravingen gevonden zijn.
In dit museum is ook een uitgebreide opgraving nagebouwd. Hier wordt op een heel inzichtelijke manier aangegeven hoe een opgraving plaatsvindt.
In één van de gebouwen op het binnenterrein bevindt zich het sttadsmuseum van Spandau. In dit museum wordt een volledig overzicht gegeven van de geschiedenis van de stad Spandau. In de vroeger middeleeuwen werd er in het gebied tussen de rivieren de Havel en de Spree al gewoond. Noordelijk daarvan is Spandau ontstaan, wat in de 16de eeuw tot een vestingstad werd uitgebouwd. Pas veel later kwam er ook niet-militaire bedrijvigheid in Spandau.
Spandau had vanaf 1334 een eigen schuttersgilde. Het schuttersgilde heeft lange tijd een belangrijke functie gehad bij het verdedigen van de stad.
Van 1879 tot 1881 is er in de Wilhelmstrasse een gevangenis gebouwd voor militairen. Sinds 1920 was het ook een gevangenis waar niet militairen in gevangen gezet werden. Na de tweede wereldoorlog is de gevangenis bekend geworden door een zevental oorlogsmisdadigers die hier gezeten hebben en in Neurenberg niet ter dood veroordeeld waren. De bekendste hiervan is Rudolf Hess, die in 1987 in de gevangens op hoge leeftijd zelfmoord heeft gepleegd. Het gebouw is daarna afgebroken om te voorkomen dat het een bedevaartsoord zou worden voor neonazi's.
Zoals eerder al aangegeven ontstond er in Spandau ook niet-militaire bedrijvigheid. Een voorbeeld hiervan waren fabrieken waar klokken gemaakt werden. Een selectie hiervan was in het museum te zien.
In Spandau heeft zich in de loop van de jaren ook een filmindustrie gemaakt. Een aantal posters van films, die hier gemaakt zijn, hingen in het stadsmuseum.
De Zitadelle is ook een van de belangrijkste winterverblijven voor vleermuizen in Europa. In de kelder van huis 4 huizen vleermuizen. Het gaat om ongeveer 30 vleermuizen uit het noorden van Afrika en 120 vleermuizen uit midden- en zuid Amerika.
Een ander deel van de vesting is in gebruik als tentoonstellingsruimte voor allerlei kanonnen. In een grote hal staan ze allemaal opgesteld.
Op de foto hieronder zijn de kogels te zien, die voor de kanonnen gebruikt werden. Het zijn kogels van steen. Zo'n kogel moet je zeker niet op je voeten krijgen.
Duitsland heeft in het verleden nogal wat machtswisselingen gehad. Na een wisseling van de macht bleven de beelden van de oude machthebbers achter. Voor een deel zijn deze beelden natuurlijk vernietigd, maar bepaalde beelden zijn behouden gebleven. Sinds 2016 bevindt zich in het gedeelte van de vesting waar vroeger het voedsel werd opgeslagen een tentoonstelling van deze beelden.
Zoals in de meeste musea in Duitsland staan de beelden keurig netjes geordend op periode (keizerrijk, Weimar-republiek, derde rijk en DDR) en is omschreven om wat voor afbeeldingen het gaat. Het aanraken van de beelden is uitdrukkelijk toegestaan.
Op de foto hieronder zijn een drietal beelden uit 1901 te zien. Ze stellen keurvorst Johann Georg (1525 - 1598), Graaf Rochus zu Lynar (1525 - 1596) en Lampert Distelmeier (1522 - 1588) voor. De graaf is de bouwmeester van de Zitadelle.
Het onderstaande beeld stamt uit 1968 en is van Hans Eickworth. Het beeld laat een tweetal DDR-grenssoldaten zien.
In de DDR waren er vanzelfsprekend veel beelden van Lenin en Marx te vinden. Deze beelden zijn na de val van de DDR voor het grootste deel verwijderd. Een kop van Lenin lag op zijn kant in dit museum.
Het grootste monument uit de DDR was een monument ter nagedachtenis van Ernst Thälmann. Hij was in de periode van de Weimar-republiek de leider van de KPD (Communistische Partij van Duitsland). Hij heeft jarenlang gevangen gezeten toen de nazi's aan de macht kwamen en is op persoonlijk bevel van Hitler ter dood gebracht.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
In het westen van Berlijn, in de wijk Spandau, bevindt zich de Zitadelle Spandau. (http://www.zitadelle-berlin.de/) De Zitadelle is een vesting uit de hoogrenaissance. Het is een van de best behouden vestingen uit deze tijd. Het vestingwerk is in de periode 1559 tot 1594 gebouwd en bestaat uit een aantal verschillende onderdelen.
Bij binnenkomst van de Zitadelle kom je langs het huis van de commandant. In dit gedeelte waar ook de Juliustoren onderdeel van uit maakt is de Zitadelle ingericht als museum, waar de geschiedenis van het gebouw uitgebreid aan bod komt. Delen van het gebouw hebben echter ook andere functies.
De vesting had in het verleden een militaire functie. Zo lagen in 1675 Zweedse troepen voor de Zitadelle. Tijdens de oorlog met Frankrijk capituleerde de commandant van de Zitadelle zonder zich verdedigd te hebben. De vesting werd toen in beslag genomen door de Fransen. In 1813 vertrokken de Fransen weer en kwam de vesting weer in handen van de Duitsers.
Op de foto hieronder is een voorstelling te zien van de Franse troepen, die op 23 oktober 1806 hun kamp opsloegen in de buurt van Berlijn. Twee dagen later trokken ze naar Spandau en omsingelden de vesting en stad. De commandant van de vesting heeft toen de witte vlag gehesen en zich overgegeven aan de Fransen.
Van 1935 tot 1945 was er in de vesting een laboratoriumcomplex gevestigd. Hier werd onder strenge geheimhouding gewerkt aan beschermingsmaatregelen tegen een gasaanval, maar ook werden er chemische wapens ontwikkeld. Toen in het voorjaar van 1945 het rode leger in de richting van Berlijn kwam, heeft men geprobeerd om zoveel mogelijk van het laboratorium te vernietigen en zo de sporen uit te wissen. Op de foto hieronder zijn allerlei voorwerpen uit deze tijd te zien.
Vanaf het begin van de jaren '60 is gestart met het op grootschalige wijze restaureren van de vesting. Een proces dat steeds niet afgesloten is. In 1964 was de Juliustoren als eerste deel klaar. In de loop van de tijd zijn ook allerlei andere onderdelen van de vesting onder handen genomen. Bij deze restauratie zijn natuurlijk ook allerlei voorwerpen uit het verleden van de vesting gevonden.
Vanuit de tentoonstelling kom je uit in een van de hoeken van de vesting. Op deze hoek staat de Juliustoren. De hoek zelf is grotendeels begroeid met gras en staat vol met allerlei beplantingen, waaronder bomen. Deze hoeken liggen binnen de muren van de vesting, maar buiten de eigenlijke vesting en werden vroeger ter verdediging gebruikt.
De Juliustoren is open voor bezoekers. Via een lange trap kun je boven op deze toren komen en heb je een mooi uitzicht over het westelijk deel van de stad Berlijn.
Als je vanaf de Juliustoren doorloopt kom je langs het officiershuis en huis nummer 4. Dit laatste gebouw is tegenwoordig in gebruik als theater en kunstenaars geven er workshops.
Vervolgens kun je verder doorlopen langs de vestingmuur naar de achterkant van de vesting. Linksachter in de Zitadelle bevindt zich de kanonnentoren uit 1700. In dit gebouw is nu een kunstgalerij gevestigd en zit een kunstschool voor jongeren.
De vesting zelf heeft in het midden een groot grasveld. Binnen de vesting bevinden zich ook nog enkele aparte gebouwen zoals een exercitiehal, die tegenwoordig vol staat met kanonnen. Ook is er een gebouw waar de geschiedenis van de stad Spandau vertelt wordt. Tot 1920 was Spandau nog een aparte stad. Toen zijn allerlei plaatsen toegevoegd tot het huidige Berlijn.
In de buurt van de Juliustoren bij de ingang zit het archeologische museumgedeelte. Een onderdeel van dit museum is een verzameling joodse grafstenen uit de middeleeuwen, die bij opgravingen gevonden zijn.
In dit museum is ook een uitgebreide opgraving nagebouwd. Hier wordt op een heel inzichtelijke manier aangegeven hoe een opgraving plaatsvindt.
In één van de gebouwen op het binnenterrein bevindt zich het sttadsmuseum van Spandau. In dit museum wordt een volledig overzicht gegeven van de geschiedenis van de stad Spandau. In de vroeger middeleeuwen werd er in het gebied tussen de rivieren de Havel en de Spree al gewoond. Noordelijk daarvan is Spandau ontstaan, wat in de 16de eeuw tot een vestingstad werd uitgebouwd. Pas veel later kwam er ook niet-militaire bedrijvigheid in Spandau.
Spandau had vanaf 1334 een eigen schuttersgilde. Het schuttersgilde heeft lange tijd een belangrijke functie gehad bij het verdedigen van de stad.
Van 1879 tot 1881 is er in de Wilhelmstrasse een gevangenis gebouwd voor militairen. Sinds 1920 was het ook een gevangenis waar niet militairen in gevangen gezet werden. Na de tweede wereldoorlog is de gevangenis bekend geworden door een zevental oorlogsmisdadigers die hier gezeten hebben en in Neurenberg niet ter dood veroordeeld waren. De bekendste hiervan is Rudolf Hess, die in 1987 in de gevangens op hoge leeftijd zelfmoord heeft gepleegd. Het gebouw is daarna afgebroken om te voorkomen dat het een bedevaartsoord zou worden voor neonazi's.
Zoals eerder al aangegeven ontstond er in Spandau ook niet-militaire bedrijvigheid. Een voorbeeld hiervan waren fabrieken waar klokken gemaakt werden. Een selectie hiervan was in het museum te zien.
In Spandau heeft zich in de loop van de jaren ook een filmindustrie gemaakt. Een aantal posters van films, die hier gemaakt zijn, hingen in het stadsmuseum.
De Zitadelle is ook een van de belangrijkste winterverblijven voor vleermuizen in Europa. In de kelder van huis 4 huizen vleermuizen. Het gaat om ongeveer 30 vleermuizen uit het noorden van Afrika en 120 vleermuizen uit midden- en zuid Amerika.
Een ander deel van de vesting is in gebruik als tentoonstellingsruimte voor allerlei kanonnen. In een grote hal staan ze allemaal opgesteld.
Op de foto hieronder zijn de kogels te zien, die voor de kanonnen gebruikt werden. Het zijn kogels van steen. Zo'n kogel moet je zeker niet op je voeten krijgen.
Duitsland heeft in het verleden nogal wat machtswisselingen gehad. Na een wisseling van de macht bleven de beelden van de oude machthebbers achter. Voor een deel zijn deze beelden natuurlijk vernietigd, maar bepaalde beelden zijn behouden gebleven. Sinds 2016 bevindt zich in het gedeelte van de vesting waar vroeger het voedsel werd opgeslagen een tentoonstelling van deze beelden.
Zoals in de meeste musea in Duitsland staan de beelden keurig netjes geordend op periode (keizerrijk, Weimar-republiek, derde rijk en DDR) en is omschreven om wat voor afbeeldingen het gaat. Het aanraken van de beelden is uitdrukkelijk toegestaan.
Op de foto hieronder zijn een drietal beelden uit 1901 te zien. Ze stellen keurvorst Johann Georg (1525 - 1598), Graaf Rochus zu Lynar (1525 - 1596) en Lampert Distelmeier (1522 - 1588) voor. De graaf is de bouwmeester van de Zitadelle.
Het onderstaande beeld stamt uit 1968 en is van Hans Eickworth. Het beeld laat een tweetal DDR-grenssoldaten zien.
In de DDR waren er vanzelfsprekend veel beelden van Lenin en Marx te vinden. Deze beelden zijn na de val van de DDR voor het grootste deel verwijderd. Een kop van Lenin lag op zijn kant in dit museum.
Het grootste monument uit de DDR was een monument ter nagedachtenis van Ernst Thälmann. Hij was in de periode van de Weimar-republiek de leider van de KPD (Communistische Partij van Duitsland). Hij heeft jarenlang gevangen gezeten toen de nazi's aan de macht kwamen en is op persoonlijk bevel van Hitler ter dood gebracht.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen