Donderdag 18 juli 2024
Naast het oude gedeelte heeft het openluchtmuseum van Boekarest ook nog een nieuwer gedeelte. Hier zijn de paden van asfalt en staan vooral stenen en betonnen huizen. De warmte zorgde er overigens voor dat mijn telefoon een aantal keer oververhit raakte en ik hem even in mijn tas moest doen om hem te laten afkoelen. De temperatuur was inmiddels rond de 40 graden en zou in de loop van de dag uitkomen rond de 45 graden. Het huisje op de volgende foto werd in de 19de eeuw bewoond door mensen die verantwoordelijk waren voor het aanleggen en onderhouden van een bepaald stuk weg.
De houten kerk uit Turea is gebouwd in het midden van de 18de eeuw en staat sinds 1952 in het museum.
Uit het plaatsje Cernu komt dit schoolgebouw dat gebouwd is tussen 1922 en 1924. Het gebouw is ongeveer 50 jaar als school in gebruik geweest. De school had ook een stuk land waar kinderen geleerd werden om het land te bewerken.
Het gele gebouw op de volgende foto is in het begin van de 19de eeuw gebouwd en heeft gestaan in het noorden van de hoofdstad Boekarest. Het gebouw dat gebruikt is als herberg stond aan het kruispunt van twee belangrijke wegen. Hierdoor kwamen er veel producten en verkopers van goederen. In het museum staat niet het echte gebouw maar een reconstructie die gemaakt is aan de hand van tekeningen uit archieven.
Ook uit dit deel van het museum kan ik maar een beperkt aantal gebouwen in dit reisverslag laten zien. Het is echt een zeer uitgebreid museum waar je vele uren door kunt brengen. Een ander gebouw komt uit het dorp Calinesti en is gebouwd in 1948. Het huis heeft vier ruimtes, twee kleinere ruimtes en een grote woonkamer aan de linkerkant.
Uit de omgeving van Arges komt de opbergplek op de onderstaande foto’s. De ruimte bestaat uit een tweetal verdiepingen en werd gebruikt om vruchten, drank en gereedschappen op te slaan.
In het laatste deel van het museum heb ik vrij snel door moeten lopen. Om 12.15 uur had ik een kaartje voor een rondleiding in de voormalige woning van de Roemeense dictator Ceausescu. Doordat het museum groter was dan ik gedacht had, werd het op het eind echt haasten.
Op de volgende foto is een huis uit Breaza te zien dat gebouwd is rond 1925. Het werd bewoond door mensen van de Hoetsoelen. Dit is een bergvolk dat leeft in het grensgebied tussen Oekraïne en Roemenië. Het huis zelf bestaat uit een drietal ruimtes.
Het laatste gebouw waarvan ik een foto in dit reisverslag heb opgenomen komt uit de omgeving van de plaats Sibiu. In dit gebied hebben zich in de 16de eeuw Saksen uit Duitsland gevestigd. Dit huis is in 2012 herbouwd in het museum. De begane grond bestaat uit een tweetal leefruimtes, een keuken en een kelder.
Na het bezoek aan het openluchtmuseum ben ik snel weer teruggelopen om door het stadspark weer uit te komen bij de bushalte. Vandaar kon ik een bus nemen naar het voormalige woonhuis van Ceausescu. Bezoek is hier alleen mogelijk met een rondleiding. Om er zeker van te zijn dat er nog plek was, had ik al voor mijn vertrek naar Roemenië online een kaartje gekocht.
Foto’s maken tijdens de rondleiding was helaas niet mogelijk dus daarom zijn er hier enkel een paar foto’s van het gebouw zelf en het laatste deel (toen de rondleiding was afgelopen) te zien. Rond 12 uur was ik bij de ingang en daar was het nog een kwartiertje wachten voordat je naar binnen kon en aller kaartjes gecontroleerd werden. Ik had gekozen voor een rondleiding inclusief film. Deze mensen (een beperkte groep) gingen eerst naar de bioscoop die zich beneden in het huis bevindt. Deze heeft nog echt een jaren ’70 uitstraling met bekleding op de muren. Hier krijg je dan in het Engels een film van ongeveer 45 minuten te zien over het leven van de Roemeense dictator.
Nadat de film was afgelopen konden we meelopen met de rondleiding van 13.00 uur in het Engels. Tijdens de rondleiding kwam maar een klein gedeelte van het gebouw (wat in totaal 80 ruimtes heeft) aan bod. In totaal zijn er twaalf verdiepingen en acht ondergrondse niveaus. De inrichting is het best te omschrijven als smakeloos en kitschering. Ceausescu en zijn familie woonden hier terwijl de Roemeense bevolking in diepe armoede leefden.
De verschillende leden van de familie hadden hier allemaal hun eigen kamers. Het huis heeft ook een binnenzwembad. In het huis was het door de aanwezige airconditioning in elk geval een stuk draaglijker dan buiten in de hitte. Het gebouw is van 1990 tot 2016 gebruikt door de Roemeense regering voor het ontvangen van buitenlandse gasten. Doordat veel bezittingen van Ceausescu na de val van het communisme geveild zijn, zijn allerlei originele eigendommen van hem hier niet meer te zien.
Een voorbeeld van de waanzin van Ceausescu kwam tot uitdrukking in een van de ruimtes die was ingericht zoals je dat ook in het Louvre ziet. Hij was in Frankrijk op staatsbezoek geweest en had bij terugkomst de opdracht gegeven om kamer van zijn woning volledig in Franse stijl in te richten. De rondleiding ging ook langs het zwembad heen en een ruimte die ingericht was met allerlei soorten planten uit verschillende delen van de wereld. De rondleiding duurde ongeveer 60 minuten en eindigde in de tuin van het huis waar in de tijd van Ceausescu pauwen gehouden werden. Als je na de rondleiding richting de uitgang loopt, kom je langs allerlei foto’s waarop Ceausescu staat met staatshoofden uit een groot aantal landen.
Rond 2 uur was de rondleiding afgerond en ben ik vanuit het woonhuis van Ceausescu richting het dichtstbijzijnde metrostation gelopen. Als je op je gemak loopt en aan de juiste kant van de weg loopt met voldoende beschutting van de bomen raak je in elk geval niet oververhit. Op de tweede dag begon ik al wel wat meer aan de hitte te wennen, maar temperaturen van boven de 40 graden zijn ook in dit deel van Europa eigenlijk niet normaal en geven aan dat het klimaat echt aan het veranderen is.
Voor de middag stond een bezoek aan het geologische museum op het programma. Links en rechts van de ingang staan twee prehistorische dieren. Zoals op de foto te zien is, staat links een ladder. Dat was omdat er een reparatie nodig was. Toen ik namelijk terug kwam uit het museum bewogen beide dieren weer.
Het Geologische Museum is opgericht in 1892 en bevindt zich in een gebouw in de buurt van het Overwinningsplein. In het museum ligt een collectie van rond de 80.000 stenen, fossielen en mineralen uit heel Roemenië. Het huidige gebouw is tussen 1906 en 1907 gebouwd.
Hier is echt nog sprake van een museum in de oude stijl. Er zijn geen elektronische schermen of andere interactieve elementen. Alles staat nog traditioneel in vitrines. De toelichtingen zijn vooral wetenschappelijk met soms zelfs de nodige formules. Aan de vitrines te zijn, staan de tentoonstellingen hier al een hele tijd want de teksten lijken niet met de computer gemaakt te zijn. Ik vind het altijd wel leuk om in dit soort musea te komen waar de tijd als het ware heeft stilgestaan.
De teksten waren vaak alleen in het Roemeens, maar omdat deze taal onder andere met het Frans verwant is, is het toch allemaal een stuk herkenbaarder dan in Hongarije. Dit is echt een onbegrijpelijke taal waarbij er geen enkel verband is met de bekende talen in Europa. Een van de eerste zalen in het museum staat vol met mineralen.
Deze middag was het hier erg rustig. Ook in grote steden zijn er voldoende musea te vinden die erg interessant zijn, maar om de een of andere reden nog door weinig mensen ontdekt zijn. De wetenschappelijke opzet is goed terug te zien in de omschrijvingen. De mineralen worden onderverdeeld in verschillende soorten en er wordt ook aangegeven hoe ze ontstaan.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Naast het oude gedeelte heeft het openluchtmuseum van Boekarest ook nog een nieuwer gedeelte. Hier zijn de paden van asfalt en staan vooral stenen en betonnen huizen. De warmte zorgde er overigens voor dat mijn telefoon een aantal keer oververhit raakte en ik hem even in mijn tas moest doen om hem te laten afkoelen. De temperatuur was inmiddels rond de 40 graden en zou in de loop van de dag uitkomen rond de 45 graden. Het huisje op de volgende foto werd in de 19de eeuw bewoond door mensen die verantwoordelijk waren voor het aanleggen en onderhouden van een bepaald stuk weg.
De houten kerk uit Turea is gebouwd in het midden van de 18de eeuw en staat sinds 1952 in het museum.
Uit het plaatsje Cernu komt dit schoolgebouw dat gebouwd is tussen 1922 en 1924. Het gebouw is ongeveer 50 jaar als school in gebruik geweest. De school had ook een stuk land waar kinderen geleerd werden om het land te bewerken.
Het gele gebouw op de volgende foto is in het begin van de 19de eeuw gebouwd en heeft gestaan in het noorden van de hoofdstad Boekarest. Het gebouw dat gebruikt is als herberg stond aan het kruispunt van twee belangrijke wegen. Hierdoor kwamen er veel producten en verkopers van goederen. In het museum staat niet het echte gebouw maar een reconstructie die gemaakt is aan de hand van tekeningen uit archieven.
Ook uit dit deel van het museum kan ik maar een beperkt aantal gebouwen in dit reisverslag laten zien. Het is echt een zeer uitgebreid museum waar je vele uren door kunt brengen. Een ander gebouw komt uit het dorp Calinesti en is gebouwd in 1948. Het huis heeft vier ruimtes, twee kleinere ruimtes en een grote woonkamer aan de linkerkant.
Uit de omgeving van Arges komt de opbergplek op de onderstaande foto’s. De ruimte bestaat uit een tweetal verdiepingen en werd gebruikt om vruchten, drank en gereedschappen op te slaan.
In het laatste deel van het museum heb ik vrij snel door moeten lopen. Om 12.15 uur had ik een kaartje voor een rondleiding in de voormalige woning van de Roemeense dictator Ceausescu. Doordat het museum groter was dan ik gedacht had, werd het op het eind echt haasten.
Op de volgende foto is een huis uit Breaza te zien dat gebouwd is rond 1925. Het werd bewoond door mensen van de Hoetsoelen. Dit is een bergvolk dat leeft in het grensgebied tussen Oekraïne en Roemenië. Het huis zelf bestaat uit een drietal ruimtes.
Het laatste gebouw waarvan ik een foto in dit reisverslag heb opgenomen komt uit de omgeving van de plaats Sibiu. In dit gebied hebben zich in de 16de eeuw Saksen uit Duitsland gevestigd. Dit huis is in 2012 herbouwd in het museum. De begane grond bestaat uit een tweetal leefruimtes, een keuken en een kelder.
Na het bezoek aan het openluchtmuseum ben ik snel weer teruggelopen om door het stadspark weer uit te komen bij de bushalte. Vandaar kon ik een bus nemen naar het voormalige woonhuis van Ceausescu. Bezoek is hier alleen mogelijk met een rondleiding. Om er zeker van te zijn dat er nog plek was, had ik al voor mijn vertrek naar Roemenië online een kaartje gekocht.
Foto’s maken tijdens de rondleiding was helaas niet mogelijk dus daarom zijn er hier enkel een paar foto’s van het gebouw zelf en het laatste deel (toen de rondleiding was afgelopen) te zien. Rond 12 uur was ik bij de ingang en daar was het nog een kwartiertje wachten voordat je naar binnen kon en aller kaartjes gecontroleerd werden. Ik had gekozen voor een rondleiding inclusief film. Deze mensen (een beperkte groep) gingen eerst naar de bioscoop die zich beneden in het huis bevindt. Deze heeft nog echt een jaren ’70 uitstraling met bekleding op de muren. Hier krijg je dan in het Engels een film van ongeveer 45 minuten te zien over het leven van de Roemeense dictator.
Nadat de film was afgelopen konden we meelopen met de rondleiding van 13.00 uur in het Engels. Tijdens de rondleiding kwam maar een klein gedeelte van het gebouw (wat in totaal 80 ruimtes heeft) aan bod. In totaal zijn er twaalf verdiepingen en acht ondergrondse niveaus. De inrichting is het best te omschrijven als smakeloos en kitschering. Ceausescu en zijn familie woonden hier terwijl de Roemeense bevolking in diepe armoede leefden.
De verschillende leden van de familie hadden hier allemaal hun eigen kamers. Het huis heeft ook een binnenzwembad. In het huis was het door de aanwezige airconditioning in elk geval een stuk draaglijker dan buiten in de hitte. Het gebouw is van 1990 tot 2016 gebruikt door de Roemeense regering voor het ontvangen van buitenlandse gasten. Doordat veel bezittingen van Ceausescu na de val van het communisme geveild zijn, zijn allerlei originele eigendommen van hem hier niet meer te zien.
Een voorbeeld van de waanzin van Ceausescu kwam tot uitdrukking in een van de ruimtes die was ingericht zoals je dat ook in het Louvre ziet. Hij was in Frankrijk op staatsbezoek geweest en had bij terugkomst de opdracht gegeven om kamer van zijn woning volledig in Franse stijl in te richten. De rondleiding ging ook langs het zwembad heen en een ruimte die ingericht was met allerlei soorten planten uit verschillende delen van de wereld. De rondleiding duurde ongeveer 60 minuten en eindigde in de tuin van het huis waar in de tijd van Ceausescu pauwen gehouden werden. Als je na de rondleiding richting de uitgang loopt, kom je langs allerlei foto’s waarop Ceausescu staat met staatshoofden uit een groot aantal landen.
Rond 2 uur was de rondleiding afgerond en ben ik vanuit het woonhuis van Ceausescu richting het dichtstbijzijnde metrostation gelopen. Als je op je gemak loopt en aan de juiste kant van de weg loopt met voldoende beschutting van de bomen raak je in elk geval niet oververhit. Op de tweede dag begon ik al wel wat meer aan de hitte te wennen, maar temperaturen van boven de 40 graden zijn ook in dit deel van Europa eigenlijk niet normaal en geven aan dat het klimaat echt aan het veranderen is.
Voor de middag stond een bezoek aan het geologische museum op het programma. Links en rechts van de ingang staan twee prehistorische dieren. Zoals op de foto te zien is, staat links een ladder. Dat was omdat er een reparatie nodig was. Toen ik namelijk terug kwam uit het museum bewogen beide dieren weer.
Het Geologische Museum is opgericht in 1892 en bevindt zich in een gebouw in de buurt van het Overwinningsplein. In het museum ligt een collectie van rond de 80.000 stenen, fossielen en mineralen uit heel Roemenië. Het huidige gebouw is tussen 1906 en 1907 gebouwd.
Hier is echt nog sprake van een museum in de oude stijl. Er zijn geen elektronische schermen of andere interactieve elementen. Alles staat nog traditioneel in vitrines. De toelichtingen zijn vooral wetenschappelijk met soms zelfs de nodige formules. Aan de vitrines te zijn, staan de tentoonstellingen hier al een hele tijd want de teksten lijken niet met de computer gemaakt te zijn. Ik vind het altijd wel leuk om in dit soort musea te komen waar de tijd als het ware heeft stilgestaan.
De teksten waren vaak alleen in het Roemeens, maar omdat deze taal onder andere met het Frans verwant is, is het toch allemaal een stuk herkenbaarder dan in Hongarije. Dit is echt een onbegrijpelijke taal waarbij er geen enkel verband is met de bekende talen in Europa. Een van de eerste zalen in het museum staat vol met mineralen.
Deze middag was het hier erg rustig. Ook in grote steden zijn er voldoende musea te vinden die erg interessant zijn, maar om de een of andere reden nog door weinig mensen ontdekt zijn. De wetenschappelijke opzet is goed terug te zien in de omschrijvingen. De mineralen worden onderverdeeld in verschillende soorten en er wordt ook aangegeven hoe ze ontstaan.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen