Vrijdag 13 augustus 2021
Vanaf de watertoren ben ik vervolgens verder de stad Vukovar ingelopen. Als eerste kom je dan uit bij een kerk van de Franciscanen met bijbehorend museum. De kerk is gebouwd tussen 1723 en 1733. De stijl is barok met een lengte van 28 meter. De kerk heeft twee kapellen aan de zijkant met een hoogte van 58 meter.
Tijdens de oorlog zijn de kerk en het bijbehorende klooster zwaar beschadigd. Uiteindelijk is de kerk weer hersteld en op 27 oktober 2013 opnieuw ingezegend. Op enkele plaatsen in de kerk heeft men de beschadigingen bewust laten zitten. Bij de terugtrekking van de Serviërs hebben ze in totaal 22 gaten in de kerk geboord voor explosieven. Uiteindelijk is door bemiddeling van de VN voorkomen dat de kerk opgeblazen is. Bij de kerk bevindt zich ook een museum van de Franciscanen. Dit museum heb ik vanwege de beperkte tijd helaas over moeten slaan.
Naast de kerk staat een klein kapelletje genoemd naar Johannes van Nepomuk en gebouwd in 1749.
Hier bevindt zich ook nog een klein monumentje ter nagedachtenis van de slachtoffers uit Vukovar ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.
Vervolgens ben ik verder gelopen in de richting van het stadsmuseum van Vukovar. Hoewel de stad weer behoorlijk is opgeknapt, zijn er nog steeds vervallen huizen te zien die sinds het einde van de oorlog nog niet hersteld zijn.
In het centrum van de stad kom je in de buurt van de Donau dit kruis uit de 19de eeuw tegen. Het is hier destijds weggezet door de Servische Orthodoxe gemeenschap. Tijdens de oorlog is het bijna volledig verwoest. Hierna is het met gelden van de stad Vukovar weer opnieuw gemaakt.
Helemaal tegen de rivier aan, de foto is van een afstandje genomen, staat in een klein herdenkingsparkje nog een groot wit kruis. Dit staat precies op het punt waar de rivier de Vuka uitkomt in de Donau.
Vlak in de buurt van het stadsmuseum bevindt zich de kerk van de heilige Rochus. Hij is in 1740 gebouwd. De reden dat hij naar de heilige Rochus is vernoemd, is omdat dit een heilige is die door gelovige katholieken wordt aangeroepen om mensen te beschermen tegen besmettelijke ziekten zoals de pest. Ook deze kerk is zwaar beschadigd tijdens de oorlog en uiteindelijk gerestaureerd. Helaas was de kerk zelf niet open.
Eerst ben ik echter doorgelopen naar het ziekenhuis van Vukovar. Nadat Vukovar in handen gevallen was van de Serviërs zijn uiteindelijk rond de 260 mensen die zich nog in het ziekenhuis bevonden, waaronder zieken, naar een boerderij in Ovcara gebracht en daar door de Serviërs vermoord. Op die plaats is nu een herdenkingsgebouw dat ik in de ochtend bezocht heb.
Bij de ingang van het ziekenhuis stond niet echt aangegeven dat er hier een herdenkingsplaats was. Toen ik het terrein op kwam heb ik dit dan ook gevraagd aan een van de medewerkers die buiten het ziekenhuis rondliep. Die heeft mij toen meegenomen naar binnen naar het gedeelte van de herdenkingsplek.
Hier was een speciale medewerker die informatie gaf aan de bezoekers van de herdenkingsplek. Op het moment dat ik in het ziekenhuis was, was ik de enige bezoeker en ik kreeg dan ook een keurig nette rondleiding in de Engelse taal.
Zoals op de foto’s te zien is, is dit deel van het ziekenhuis nog steeds ingericht zoals ten tijde van de oorlog in 1991. Inclusief de beschadigingen aan de muren en het dak. In een aantal ruimtes zijn bedden en couveuses met poppen weggelegd en zo een indruk te krijgen van de situatie ten tijde van de belegering door de Serviërs. Doordat de hogere verdiepingen van het ziekenhuis steeds meer onbruikbaar werden, zijn de patiënten uiteindelijk verplaatst naar de kelder. Samen met burgers die hier beschutting kwamen zoeken.
Ook dit herdenkingsgedeelte van het ziekenhuis is na de oorlog opnieuw opgebouwd maar wel zoals eerder aangegeven in de toestand van die tijd. Veel toelichting wordt er niet gegeven in de vorm van de teksten maar dat is eigenlijk ook niet nodig omdat wat je ziet voor zichzelf spreekt.
Hoewel het een kleine herdenkingsplek is die lastig te vinden is, je moet echt weten dat hij op deze plek zit, vond ik dit het indrukwekkendste wat ik op deze dag in Vukovar gezien heb. Zeker omdat vooral deze plek duidelijk maakte onder welke concrete omstandigheden mensen tijdens de belegering van Vukovar hebben geleefd en ook gewoon hun werk hebben gedaan (het ziekenhuispersoneel).
Een aparte ruimte is speciaal ingericht als plek om de slachtoffers te herdenken. Zoals ik eerder in dit reisverslag al heb opgemerkt heeft de oorlog uit het begin van de jaren ’90 dezelfde status als in Nederland de Tweede Wereldoorlog.
Waneer je het ziekenhuis weer uitgaat kun je hier ook nog een kleine collectie van ziekenhuismaterialen zien uit de tijd van de oorlog. Hier staan ook nog enkele teksten om het geheel te illlustreren. Zoals ik van de rondleidster begrijp wordt deze plek door mensen uit Kroatië druk bezocht.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Vanaf de watertoren ben ik vervolgens verder de stad Vukovar ingelopen. Als eerste kom je dan uit bij een kerk van de Franciscanen met bijbehorend museum. De kerk is gebouwd tussen 1723 en 1733. De stijl is barok met een lengte van 28 meter. De kerk heeft twee kapellen aan de zijkant met een hoogte van 58 meter.
Tijdens de oorlog zijn de kerk en het bijbehorende klooster zwaar beschadigd. Uiteindelijk is de kerk weer hersteld en op 27 oktober 2013 opnieuw ingezegend. Op enkele plaatsen in de kerk heeft men de beschadigingen bewust laten zitten. Bij de terugtrekking van de Serviërs hebben ze in totaal 22 gaten in de kerk geboord voor explosieven. Uiteindelijk is door bemiddeling van de VN voorkomen dat de kerk opgeblazen is. Bij de kerk bevindt zich ook een museum van de Franciscanen. Dit museum heb ik vanwege de beperkte tijd helaas over moeten slaan.
Naast de kerk staat een klein kapelletje genoemd naar Johannes van Nepomuk en gebouwd in 1749.
Hier bevindt zich ook nog een klein monumentje ter nagedachtenis van de slachtoffers uit Vukovar ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.
Vervolgens ben ik verder gelopen in de richting van het stadsmuseum van Vukovar. Hoewel de stad weer behoorlijk is opgeknapt, zijn er nog steeds vervallen huizen te zien die sinds het einde van de oorlog nog niet hersteld zijn.
In het centrum van de stad kom je in de buurt van de Donau dit kruis uit de 19de eeuw tegen. Het is hier destijds weggezet door de Servische Orthodoxe gemeenschap. Tijdens de oorlog is het bijna volledig verwoest. Hierna is het met gelden van de stad Vukovar weer opnieuw gemaakt.
Helemaal tegen de rivier aan, de foto is van een afstandje genomen, staat in een klein herdenkingsparkje nog een groot wit kruis. Dit staat precies op het punt waar de rivier de Vuka uitkomt in de Donau.
Vlak in de buurt van het stadsmuseum bevindt zich de kerk van de heilige Rochus. Hij is in 1740 gebouwd. De reden dat hij naar de heilige Rochus is vernoemd, is omdat dit een heilige is die door gelovige katholieken wordt aangeroepen om mensen te beschermen tegen besmettelijke ziekten zoals de pest. Ook deze kerk is zwaar beschadigd tijdens de oorlog en uiteindelijk gerestaureerd. Helaas was de kerk zelf niet open.
Eerst ben ik echter doorgelopen naar het ziekenhuis van Vukovar. Nadat Vukovar in handen gevallen was van de Serviërs zijn uiteindelijk rond de 260 mensen die zich nog in het ziekenhuis bevonden, waaronder zieken, naar een boerderij in Ovcara gebracht en daar door de Serviërs vermoord. Op die plaats is nu een herdenkingsgebouw dat ik in de ochtend bezocht heb.
Bij de ingang van het ziekenhuis stond niet echt aangegeven dat er hier een herdenkingsplaats was. Toen ik het terrein op kwam heb ik dit dan ook gevraagd aan een van de medewerkers die buiten het ziekenhuis rondliep. Die heeft mij toen meegenomen naar binnen naar het gedeelte van de herdenkingsplek.
Hier was een speciale medewerker die informatie gaf aan de bezoekers van de herdenkingsplek. Op het moment dat ik in het ziekenhuis was, was ik de enige bezoeker en ik kreeg dan ook een keurig nette rondleiding in de Engelse taal.
Zoals op de foto’s te zien is, is dit deel van het ziekenhuis nog steeds ingericht zoals ten tijde van de oorlog in 1991. Inclusief de beschadigingen aan de muren en het dak. In een aantal ruimtes zijn bedden en couveuses met poppen weggelegd en zo een indruk te krijgen van de situatie ten tijde van de belegering door de Serviërs. Doordat de hogere verdiepingen van het ziekenhuis steeds meer onbruikbaar werden, zijn de patiënten uiteindelijk verplaatst naar de kelder. Samen met burgers die hier beschutting kwamen zoeken.
Ook dit herdenkingsgedeelte van het ziekenhuis is na de oorlog opnieuw opgebouwd maar wel zoals eerder aangegeven in de toestand van die tijd. Veel toelichting wordt er niet gegeven in de vorm van de teksten maar dat is eigenlijk ook niet nodig omdat wat je ziet voor zichzelf spreekt.
Hoewel het een kleine herdenkingsplek is die lastig te vinden is, je moet echt weten dat hij op deze plek zit, vond ik dit het indrukwekkendste wat ik op deze dag in Vukovar gezien heb. Zeker omdat vooral deze plek duidelijk maakte onder welke concrete omstandigheden mensen tijdens de belegering van Vukovar hebben geleefd en ook gewoon hun werk hebben gedaan (het ziekenhuispersoneel).
Een aparte ruimte is speciaal ingericht als plek om de slachtoffers te herdenken. Zoals ik eerder in dit reisverslag al heb opgemerkt heeft de oorlog uit het begin van de jaren ’90 dezelfde status als in Nederland de Tweede Wereldoorlog.
Waneer je het ziekenhuis weer uitgaat kun je hier ook nog een kleine collectie van ziekenhuismaterialen zien uit de tijd van de oorlog. Hier staan ook nog enkele teksten om het geheel te illlustreren. Zoals ik van de rondleidster begrijp wordt deze plek door mensen uit Kroatië druk bezocht.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen