Vrijdag 13 augustus 2021
Het stadsmuseum van Vukovar was het laatste wat op mijn lijst stond om vandaag in de Oost-Kroatische stad Vukovar te bezoeken. Het stadsmuseum is in 1948 opgericht toen Antun Bauer zijn verzameling Romeinse muntstukken, meubels, wapens en schilderijen aan de stad heeft geschonken. Sinds 1966 is het museum op zijn huidige locatie in het Eltz kasteel gehuisvest.
Tijdens de Kroatische oorlog is het Eltz kasteel behoorlijk beschadigd en ook het deel van de collectie van het museum dat hier lag opgeslagen is er niet ongeschonden vanaf gekomen. In de periode 1991 tot en met 1997 functioneerde het museum vanuit het Mimara museum in Zagreb. Het gevolg is wel geweest dat grote delen van de etnografische collectie maar ook de collectie over het communisme in Joegoslavië verloren zijn gegaan.
Vanaf het eind van 1992 is er een nieuwe collectie opgezet op basis van donaties van allerlei mensen. Dit heeft geleid tot rond de 1500 objecten uit de moderne Kroatische en Europese kunst. Deze collectie wordt nu in het museum tentoongesteld. Delen van de oorspronkelijke collectie zijn in 1991 verplaatst naar Novi Sad in Servië. Uiteindelijk zijn deze stukken eind 2001 weer teruggekomen naar het museum maar nog steeds missen er 335 objecten.
Antun Bauer is zelf geboren in Vukovar in 1911 en heeft geleefd tot 2000. Hij heeft ook bijgedragen aan de oprichting van de Fine Art Gallery in Osijek en heeft in 1942 een collectie van medailles geschonken aan het museum van Osijek. Tussen 1952 en 1964 was hij directeur van het Kroatische schoolmuseum in Zagreb en tot zijn pension in 1976 van het “Museum Documentation Centre”, een soort koepelorganisatie van de musea in Kroatië.
In het stadsmuseum zijn bijvoorbeeld een aantal schilderijen van de Hongaars-Kroatische schilder Josip Franjo Mücke (1819 – 1883) te zien. Het zijn landschappen uit de omgeving van Vukovar. Van de totale collectie van 13 schilderijen hangen er negen in het museum.
Sinds 1931 startte het Tsjechische Bata in de buurt van Vukovar met de productie van schoenen. Tussen 1932 en 1938 werd hiervoor een heel complex gebouwd. Onderdeel hiervan was ook een aparte Bata stad waar de woningen voor de werknemers gebouwd werden. Na de Tweede Wereldoorlog werd het bedrijf genationaliseerd en werd dit de stad Borovo. Ook de schoenenfabriek kreeg toen deze naam. In de jaren ’80 werken hier toen bijna 24.000 werknemers. In 1991 is het complex grotendeels verwoest en sindsdien verlaten.
Zoals op de volgende foto te zien is, heeft het museum een uitgebreide collectie van foto die het leven in de stad Vukovar laat zien.
In het volgende deel van het museum bevinden zich de oudere stukken uit de collectie die voor een deel zijn opgesteld in de vorm van kamertjes.
In dit gedeelte zijn ook schilderijen te zien van de familie Eltz, de naamgevers van het gebouw waar het museum zich nu bevindt.
Ondanks dat er in Vukovar ook een apart museum is met archeologische vondsten is ook in het stadsmuseum een kleine collectie van deze vondsten te zien. In deze ruimte is ook een grote luchtfoto te zien van dit archeologische museum wat ik in de ochtend bezocht heb.
In een aparte donkere ruimte van het museum is aan de muur een tijdlijn bevestigd waarop belangrijke gebeurtenissen gezet zijn uit de geschiedenis van de stad Vukovar ten tijde van de oorlog in de jaren ’90.
Het museum heeft ook een bovenverdieping die wat meer gericht is op de volkscultuur van de stad Vukovar. Hier is onder andere een keuken nagemaakt van een dorpswoning en er is een boer te zzien die bezig is om het land om te ploegen.
De volgende foto laat de “Sokacka ruimte” van een woning zien. Dat was de belangrijkste ruimte van een woning. Familie en vrienden kwamen hier bijeen om belangrijke gebeurtenissen zoals een huwelijk of de geboorte van een kind te vieren.
Het stadsmuseum van Vukovar was al met al een goed ingericht en gedocumenteerd museum dat ook goed toegankelijk is voor mensen die de Kroatische taal niet machtig zijn. Alle opschriften waren behalve in het Kroatisch ook in het Engels beschikbaar.
Na mijn bezoek aan het stadsmuseum ben ik teruggelopen naar mijn auto die ik geparkeerd had bij de watertoren. Vanuit Vukovar ben ik toen teruggereden naar het hotel in Osijek om daar mijn spullen op te halen. Rond half 5 ben ik toen vanuit Osijek vertrokken in de richting van Slovenië. Waar landen als Oostenrijk en Hongarije gebruik maken van verkeersvignetten zijn in Kroatië de meeste snelwegen tolwegen. Hier moet per keer betaald worden. Voor de snelweg van Osijek naar Zagreb gaat het dan om een bedrag van 122 kuna. Op de snelweg zelf was het erg rustig. Pas bij Zagreb waar de snelweg tolvrij is werd het een flink stuk drukker.
Als je voorbij de hoofdstad Zagreb bent en richting de Sloveense grens rijdt, is het laatste stukje van de snelweg tot aan de grens opnieuw een tolweg. Hier moet je dan 7 kuna (ongeveer 1 euro betalen). Dat betekent dus opnieuw aanschuiven in de wachtrij. Een slimme manier om nog even wat extra geld te verdienen aan de automobilisten die richting Slovenië rijden.
Na de tolpoortjes kun je dan meteen aanschuiven in de wachtrij voor de douane. Het duurde ongeveer anderhalf uur voordat ik dit kleine stukje had afgelegd. De Sloveense douane ambtenaren deden niet meer dan even snel in het paspoort kijken.
Zoals op de foto te zien is, was het al behoorlijk donker aan het worden toen ik eindelijk de Sloveense grens gepasseerd was. Vervolgens waren daar ook nog wegwerkzaamheden waardoor er minder rijstroken dan normaal beschikbaar waren. Uiteindelijk kwam ik veel later dan gepland rond 23.00 aan bij mijn hotel in de Sloveense hoofdstad Ljubljana. Daar was nog net één plekje vrij in de parkeergarage.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Het stadsmuseum van Vukovar was het laatste wat op mijn lijst stond om vandaag in de Oost-Kroatische stad Vukovar te bezoeken. Het stadsmuseum is in 1948 opgericht toen Antun Bauer zijn verzameling Romeinse muntstukken, meubels, wapens en schilderijen aan de stad heeft geschonken. Sinds 1966 is het museum op zijn huidige locatie in het Eltz kasteel gehuisvest.
Tijdens de Kroatische oorlog is het Eltz kasteel behoorlijk beschadigd en ook het deel van de collectie van het museum dat hier lag opgeslagen is er niet ongeschonden vanaf gekomen. In de periode 1991 tot en met 1997 functioneerde het museum vanuit het Mimara museum in Zagreb. Het gevolg is wel geweest dat grote delen van de etnografische collectie maar ook de collectie over het communisme in Joegoslavië verloren zijn gegaan.
Vanaf het eind van 1992 is er een nieuwe collectie opgezet op basis van donaties van allerlei mensen. Dit heeft geleid tot rond de 1500 objecten uit de moderne Kroatische en Europese kunst. Deze collectie wordt nu in het museum tentoongesteld. Delen van de oorspronkelijke collectie zijn in 1991 verplaatst naar Novi Sad in Servië. Uiteindelijk zijn deze stukken eind 2001 weer teruggekomen naar het museum maar nog steeds missen er 335 objecten.
Antun Bauer is zelf geboren in Vukovar in 1911 en heeft geleefd tot 2000. Hij heeft ook bijgedragen aan de oprichting van de Fine Art Gallery in Osijek en heeft in 1942 een collectie van medailles geschonken aan het museum van Osijek. Tussen 1952 en 1964 was hij directeur van het Kroatische schoolmuseum in Zagreb en tot zijn pension in 1976 van het “Museum Documentation Centre”, een soort koepelorganisatie van de musea in Kroatië.
In het stadsmuseum zijn bijvoorbeeld een aantal schilderijen van de Hongaars-Kroatische schilder Josip Franjo Mücke (1819 – 1883) te zien. Het zijn landschappen uit de omgeving van Vukovar. Van de totale collectie van 13 schilderijen hangen er negen in het museum.
Sinds 1931 startte het Tsjechische Bata in de buurt van Vukovar met de productie van schoenen. Tussen 1932 en 1938 werd hiervoor een heel complex gebouwd. Onderdeel hiervan was ook een aparte Bata stad waar de woningen voor de werknemers gebouwd werden. Na de Tweede Wereldoorlog werd het bedrijf genationaliseerd en werd dit de stad Borovo. Ook de schoenenfabriek kreeg toen deze naam. In de jaren ’80 werken hier toen bijna 24.000 werknemers. In 1991 is het complex grotendeels verwoest en sindsdien verlaten.
Zoals op de volgende foto te zien is, heeft het museum een uitgebreide collectie van foto die het leven in de stad Vukovar laat zien.
In het volgende deel van het museum bevinden zich de oudere stukken uit de collectie die voor een deel zijn opgesteld in de vorm van kamertjes.
In dit gedeelte zijn ook schilderijen te zien van de familie Eltz, de naamgevers van het gebouw waar het museum zich nu bevindt.
Ondanks dat er in Vukovar ook een apart museum is met archeologische vondsten is ook in het stadsmuseum een kleine collectie van deze vondsten te zien. In deze ruimte is ook een grote luchtfoto te zien van dit archeologische museum wat ik in de ochtend bezocht heb.
In een aparte donkere ruimte van het museum is aan de muur een tijdlijn bevestigd waarop belangrijke gebeurtenissen gezet zijn uit de geschiedenis van de stad Vukovar ten tijde van de oorlog in de jaren ’90.
Het museum heeft ook een bovenverdieping die wat meer gericht is op de volkscultuur van de stad Vukovar. Hier is onder andere een keuken nagemaakt van een dorpswoning en er is een boer te zzien die bezig is om het land om te ploegen.
De volgende foto laat de “Sokacka ruimte” van een woning zien. Dat was de belangrijkste ruimte van een woning. Familie en vrienden kwamen hier bijeen om belangrijke gebeurtenissen zoals een huwelijk of de geboorte van een kind te vieren.
Het stadsmuseum van Vukovar was al met al een goed ingericht en gedocumenteerd museum dat ook goed toegankelijk is voor mensen die de Kroatische taal niet machtig zijn. Alle opschriften waren behalve in het Kroatisch ook in het Engels beschikbaar.
Na mijn bezoek aan het stadsmuseum ben ik teruggelopen naar mijn auto die ik geparkeerd had bij de watertoren. Vanuit Vukovar ben ik toen teruggereden naar het hotel in Osijek om daar mijn spullen op te halen. Rond half 5 ben ik toen vanuit Osijek vertrokken in de richting van Slovenië. Waar landen als Oostenrijk en Hongarije gebruik maken van verkeersvignetten zijn in Kroatië de meeste snelwegen tolwegen. Hier moet per keer betaald worden. Voor de snelweg van Osijek naar Zagreb gaat het dan om een bedrag van 122 kuna. Op de snelweg zelf was het erg rustig. Pas bij Zagreb waar de snelweg tolvrij is werd het een flink stuk drukker.
Als je voorbij de hoofdstad Zagreb bent en richting de Sloveense grens rijdt, is het laatste stukje van de snelweg tot aan de grens opnieuw een tolweg. Hier moet je dan 7 kuna (ongeveer 1 euro betalen). Dat betekent dus opnieuw aanschuiven in de wachtrij. Een slimme manier om nog even wat extra geld te verdienen aan de automobilisten die richting Slovenië rijden.
Na de tolpoortjes kun je dan meteen aanschuiven in de wachtrij voor de douane. Het duurde ongeveer anderhalf uur voordat ik dit kleine stukje had afgelegd. De Sloveense douane ambtenaren deden niet meer dan even snel in het paspoort kijken.
Zoals op de foto te zien is, was het al behoorlijk donker aan het worden toen ik eindelijk de Sloveense grens gepasseerd was. Vervolgens waren daar ook nog wegwerkzaamheden waardoor er minder rijstroken dan normaal beschikbaar waren. Uiteindelijk kwam ik veel later dan gepland rond 23.00 aan bij mijn hotel in de Sloveense hoofdstad Ljubljana. Daar was nog net één plekje vrij in de parkeergarage.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen