Dinsdag 19 oktober 2021
Op de laatste dag van mijn vakantie in Polen ben ik met de trein vanuit Warschau naar Lodz gereisd. Dit is een stad die ten zuidwesten van Polen ligt. Het centrale station van Warschau wordt alleen gebruik door lange afstandstreinen. Hier gaat het dan om internationale treinen of intercity treinen naar andere grote plaatsen in Polen.
Vlak naast het centrale station van Warschau ligt het station Warschau Srodmiescie. Beide stations zijn ondergrond met elkaar verbonden. Van dit laatste vertrekken alle regionale treinen. Omdat ik ruim op tijd op het centraal station van Warschau aanwezig ben, ben ik via de ondergrondse verbinding even naar dit andere station toegelopen.
De meeste treinen waarmee ik tijdens mijn vakantie gereisd heb, waren intercity treinen. Deze hebben een kwaliteitsniveau dat gewoon vergelijkbaar is, met dat in Duitsland. Naast intercity treinen zijn er ook TLK-treinen. Deze rijden ook over langere afstanden, maar hier wordt wat ouder materieel voor gebruikt. De Express Intercity treinen zijn de meest moderne treinen, die het beste te vergelijken zijn met de ICE treinen van de Deutsche Bahn.
Er rijden tussen Warschau en het station Lodz Fabrycna geen rechtstreekse treinen. Nadat ik rond tien voor acht vertrokken was vanuit Warschau was na ongeveer een uur een overstap nodig in Koluszki. Dit is een kleine plaats in Polen met rond de 14.000 inwoners.
Zoals op deze twee foto’s te zien is, is dat een station dat nog niet gemoderniseerd is, zoals dat met grote stations in Polen vaak het geval is. Er zijn nog ouderwetse klapperborden die de vertrekkende treinen aangeven en ook de bouw van het station is nog echt in de stijl van de jaren ’70 en ‘80.
Rond half 10 kwam ik dan ook met de volgende intercity trein in Lodz aan. Lodz Fabryczna is het belangrijkste treinstation van de stad. Oorspronkelijk is het in 1866 gebouwd door fabriekseigenaar Karol Scheibler. In de periode 2011 tot en met 2016 is er een volledig nieuw station gebouwd, waarbij de oude gebouwen verdwenen zijn.
De treinen komen aan in het onderste gedeelte van het station. Daarna kun je via de roltrap naar het zeer grote en moderne stationsgebouw toe. En dan valt er meteen iets op en dat is de enorme leegte. Van dit enorme station maakten in 2021 maar gemiddeld 7500 personen per dag gebruik. Er zijn in het hele gebouw ook nauwelijks voorzieningen.
Een onderdeel van het station is ook het bijbehorende busstation. En ook hier een groot aantal perrons. Op de onderstaande foto zijn de nummers 20 en 21 te zien. Hier geldt ook weer hetzelfde. De enorme leegte en het feit dat er af en toe eens iemand te zien is. Het enige wat er eigenlijk was, was een klein plekje in de grote centrale hal waar je wat koffie en iets te eten kon kopen. En ook van de loketten voor kaartjes waren er maar een paar over.
Het is de bedoeling dat dit station later via ondergrondse tunnels wordt aangesloten op andere stations in Lodz en dat het er dan een stuk drukker gaat worden. Bij de nieuwbouw van het station zijn in de centrale hal aan de zijkanten silhouetten van een fabrieksgebouw aangebracht als verwijzing naar het verleden.
.
Omdat de afstanden in Lodz wat groter waren, was de volgende uitdaging het kopen van een buskaartje. Een automaat om een kaartje te kopen was in het hele station gewoon niet te vinden. Ik zal er wel overheen gekeken hebben. Gelukkig kon dat ook digitaal met een app en was dat probleem dus ook opgelost.
De eerste plek die ik in Lodz bezocht heb is het Radegast trein station. Het station is gebouwd tussen 1926 en 1937. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden via dit treinstation Joden uit het getto van Lodz op transport gesteld naar vernietigingskampen. Het gaat dan om ongeveer 200.000 Joden dit van januari 1942 tot augustus 1944 op transport zijn gezet.
.
In augustus 2005 is op de plek van dit treinstation een monument onthuld ter nagedachtenis aan alle slachtoffers. Dit monument bestaat uit een tweetal stukken. Links op de onderstaande foto is de ingang van een gebouwtje te zien waarop een toren staat. Vanuit dit gebouw kom je in de 140 meter lange tunnel van gedeporteerden.
Op de muren van de tunnel staan vervolgens de jaartallen uit de oorlog met bepaalde gebeurtenissen. Het eerste jaartal dat je tegenkomt is 1945. Op 19 januari van dit jaar werd Lodz door de Sovjet troepen bevrijdt van de nazi’s. Er waren toen nog ongeveer 880 Joden aanwezig in het getto. Sommigen voor opruimwerkzaamheden, anderen hadden zich verborgen om aan deportatie te ontkomen.
In de tunnel hangen achter glaspanelen ook lijsten met namen van gedeporteerde Joden.
De tunnel die aan de kant van het herdenkingsgebouw nog vrij smal is, wordt op den duur steeds breder. Uiteindelijk kom je uit bij het begin van de oorlog. Hier wordt aangegeven dat er toen ongeveer 230.000 Joden in Lodz woonden. Nadat Lodz geannexeerd was door Duitsland werd er al vrij snel de beslissing gemaakt om de Joden in een apart deel van de stad onder te brengen.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Op de laatste dag van mijn vakantie in Polen ben ik met de trein vanuit Warschau naar Lodz gereisd. Dit is een stad die ten zuidwesten van Polen ligt. Het centrale station van Warschau wordt alleen gebruik door lange afstandstreinen. Hier gaat het dan om internationale treinen of intercity treinen naar andere grote plaatsen in Polen.
Vlak naast het centrale station van Warschau ligt het station Warschau Srodmiescie. Beide stations zijn ondergrond met elkaar verbonden. Van dit laatste vertrekken alle regionale treinen. Omdat ik ruim op tijd op het centraal station van Warschau aanwezig ben, ben ik via de ondergrondse verbinding even naar dit andere station toegelopen.
De meeste treinen waarmee ik tijdens mijn vakantie gereisd heb, waren intercity treinen. Deze hebben een kwaliteitsniveau dat gewoon vergelijkbaar is, met dat in Duitsland. Naast intercity treinen zijn er ook TLK-treinen. Deze rijden ook over langere afstanden, maar hier wordt wat ouder materieel voor gebruikt. De Express Intercity treinen zijn de meest moderne treinen, die het beste te vergelijken zijn met de ICE treinen van de Deutsche Bahn.
Er rijden tussen Warschau en het station Lodz Fabrycna geen rechtstreekse treinen. Nadat ik rond tien voor acht vertrokken was vanuit Warschau was na ongeveer een uur een overstap nodig in Koluszki. Dit is een kleine plaats in Polen met rond de 14.000 inwoners.
Zoals op deze twee foto’s te zien is, is dat een station dat nog niet gemoderniseerd is, zoals dat met grote stations in Polen vaak het geval is. Er zijn nog ouderwetse klapperborden die de vertrekkende treinen aangeven en ook de bouw van het station is nog echt in de stijl van de jaren ’70 en ‘80.
Rond half 10 kwam ik dan ook met de volgende intercity trein in Lodz aan. Lodz Fabryczna is het belangrijkste treinstation van de stad. Oorspronkelijk is het in 1866 gebouwd door fabriekseigenaar Karol Scheibler. In de periode 2011 tot en met 2016 is er een volledig nieuw station gebouwd, waarbij de oude gebouwen verdwenen zijn.
De treinen komen aan in het onderste gedeelte van het station. Daarna kun je via de roltrap naar het zeer grote en moderne stationsgebouw toe. En dan valt er meteen iets op en dat is de enorme leegte. Van dit enorme station maakten in 2021 maar gemiddeld 7500 personen per dag gebruik. Er zijn in het hele gebouw ook nauwelijks voorzieningen.
Een onderdeel van het station is ook het bijbehorende busstation. En ook hier een groot aantal perrons. Op de onderstaande foto zijn de nummers 20 en 21 te zien. Hier geldt ook weer hetzelfde. De enorme leegte en het feit dat er af en toe eens iemand te zien is. Het enige wat er eigenlijk was, was een klein plekje in de grote centrale hal waar je wat koffie en iets te eten kon kopen. En ook van de loketten voor kaartjes waren er maar een paar over.
Het is de bedoeling dat dit station later via ondergrondse tunnels wordt aangesloten op andere stations in Lodz en dat het er dan een stuk drukker gaat worden. Bij de nieuwbouw van het station zijn in de centrale hal aan de zijkanten silhouetten van een fabrieksgebouw aangebracht als verwijzing naar het verleden.
.
Omdat de afstanden in Lodz wat groter waren, was de volgende uitdaging het kopen van een buskaartje. Een automaat om een kaartje te kopen was in het hele station gewoon niet te vinden. Ik zal er wel overheen gekeken hebben. Gelukkig kon dat ook digitaal met een app en was dat probleem dus ook opgelost.
De eerste plek die ik in Lodz bezocht heb is het Radegast trein station. Het station is gebouwd tussen 1926 en 1937. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden via dit treinstation Joden uit het getto van Lodz op transport gesteld naar vernietigingskampen. Het gaat dan om ongeveer 200.000 Joden dit van januari 1942 tot augustus 1944 op transport zijn gezet.
.
In augustus 2005 is op de plek van dit treinstation een monument onthuld ter nagedachtenis aan alle slachtoffers. Dit monument bestaat uit een tweetal stukken. Links op de onderstaande foto is de ingang van een gebouwtje te zien waarop een toren staat. Vanuit dit gebouw kom je in de 140 meter lange tunnel van gedeporteerden.
Op de muren van de tunnel staan vervolgens de jaartallen uit de oorlog met bepaalde gebeurtenissen. Het eerste jaartal dat je tegenkomt is 1945. Op 19 januari van dit jaar werd Lodz door de Sovjet troepen bevrijdt van de nazi’s. Er waren toen nog ongeveer 880 Joden aanwezig in het getto. Sommigen voor opruimwerkzaamheden, anderen hadden zich verborgen om aan deportatie te ontkomen.
In de tunnel hangen achter glaspanelen ook lijsten met namen van gedeporteerde Joden.
De tunnel die aan de kant van het herdenkingsgebouw nog vrij smal is, wordt op den duur steeds breder. Uiteindelijk kom je uit bij het begin van de oorlog. Hier wordt aangegeven dat er toen ongeveer 230.000 Joden in Lodz woonden. Nadat Lodz geannexeerd was door Duitsland werd er al vrij snel de beslissing gemaakt om de Joden in een apart deel van de stad onder te brengen.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen