Donderdag 18 juli 2024
Het openluchtmuseum van Boekarest is een onderdeel van het stadspark. Het museum geeft een mooi overzicht van allerlei historische bouwwerken uit de Roemeense geschiedenis. Het gaat hierbij dan vooral op gebouwen die op het Roemeense platteland hebben gestaan en naar dit museum zijn gebracht. Het was deze donderdagmorgen erg rustig wat zeker ook lag aan de temperaturen die rond 11 uur al de 40 graden naderden. De wandeling door het museum gaat verder bij de wijnpers op de volgende foto uit het einde van de 18de eeuw.
Het grote huis op de volgende foto komt uit het plaatsje Straja in het noorden van Moldavië. Dit is een bosachtig gebied waar de inwoners leefden van de veeteelt en het bewerken van hout.
Naast allerlei losse gebouwen is in bepaalde delen van het museum ook een klein dorpje gecreëerd. Hier zijn dan originele huisjes uit verschillende plaatsen bij elkaar gezet.
In het museum zijn een drietal windmolens te zien. De molen op de onderstaande foto komt uit Sarichioi en is in 1953 naar dit museum verplaatst. Hij is gebouwd op een stenen basis. Op de bovenverdieping van de molen is een systeem aangebracht waarmee zakken graan opgetild kunnen worden.
Een heel ander type woning is het huis op de volgende foto dat half in de grond verzonken is. De buitenmuren van het huis zijn gemaakt met behulp van massieve eiken planken.
Uit de heuvelachtige omgeving van Muntenia komt een huis dat bestaat uit twee gebouwen die loodrecht op elkaar gezet zijn. Ze worden aan elkaar verbonden door een veranda. Het tweede huis kon dan gebruikt worden als een familielid ging trouwen en op zichzelf ging wonen.
Op allerlei plaatsen in het museum waren activiteiten voor kinderen zoals dansen op traditionele Roemeense muziek en tekeningen maken. Ook hier was het vrij rustig vanwege de warmte. Op deze manier probeert men echt om de oude Roemeense cultuur over te brengen op de volgende generatie.
Een van de andere vele gebouwen in het museum is dit huis uit het jaar 1815 uit Salciu De Jos in Transsylvanië. In deze omgeving leefden de mensen van het houden van schapen en de landbouw. Naast het huis staat een opslagruimte voor voedsel die dezelfde vorm heeft.
Op een grasveldje in het museum waren allerlei overkappingen weggezet. Ongetwijfeld voor een evenement dat later op de dag plaats zou gaan vinden. Hier is goed te zien hoe kurkdroog het al lange tijd in Roemenië is geweest. Het gras is helemaal verbrand door de zon en geel geworden.
Een klein huisje uit het begin van de 19de eeuw komt uuit het plaatsje Dumitra. Dit werd bewoond door een klein huishouden van vrije boeren. Deze waren eigenaar van een klein stukje land en werken verder op het land van rijke families.
Uit het plaatsje Bancu komt het volgende huis dat sinds 1956 in het museum staat. In dit bergachtige gebied leefden de bewoners van de bosbouw en het houden van dieren. Dit is terug te zien in de ruime opzet van de gebouwen waarin dieren en materiaal konden worden onder gebracht.
Dit was een van de weinige gebouwen waar je ook binnenin kon kijken als bezoeker. Het huis bestaat uit een foyer van waaruit je naar een woon- en gastenkamer kunt gaan. Ook is er een kleine ruimte voor het opslaan van voedsel en kleding.
In 1717 vond een invasie van de Tataren plaats in Transsylvanië. De Tataren werden uiteindelijk verslagen maar staken wel een aantal dorpen in Maramures in brand. Op de plek van een verwoest religieus gebouw werd in 1722 de kerk gebouwd die sinds 1936 in het openluchtmuseum staat.
De volgende foto laat een aantal gebouwen zien uit het dorp Berbesti (Maramures gebied). Via een houten poort kom je in het gebied waar deze gebouwen staan. Rechts staat een woonhuis. Het grote gebouw links voor is een stal voor het houden van dieren. Achter deze stal staan nog een aantal kleinere gebouwen voor de opslag van materiaal, hooi en graan.
Iets verder is nog een plek met nu een aantal gebouwen uit het dorp Surdesti in hetzelfde gebied. In het midden (voor het gebouw waar een paar mensen zitten) staat het huis. Over het terrein verspreid allerlei kleinere bouwwerken voor het opslaan van graan, gedroogde vruchten en het stallen van dieren.
Een huis uit het plaatsje Glod dat gebouwd is in 1927 staat pas sinds 2009 in het museum. Het huis heeft een L-vorm. De onderste verdieping werd gebruikt voor opslag, de bovenste verdieping om te wonen. In een deel van de bovenverdieping heeft ook een winkel en eerder een politiepost gezeten.
In het Nasaud gebied in Roemenië bevinden zich een aantal dorpen waar veel soldaten woonden van het Tweede Grens Regiment dat in 1762 was opgericht door keizerin Maria Theresa. In ruil voor het in dienst gaan waren het vrije burgers die geen belasting hoefden te betalen en 10 hectare land mochten gebruiken. Ze moesten in tijden van vrede de grens bewaken en als er oorlog was samen met het Habsburgse leger vechten.
Een relatief nieuw gebouw is een schuur uit het begin van de jaren ’50 die in de plaats Viseu de Mijloc heeft gestaan. In 2023 is dit gebouwtje verhuisd naar het museum en omgebouwd tot tentoonstellingsruimte.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Het openluchtmuseum van Boekarest is een onderdeel van het stadspark. Het museum geeft een mooi overzicht van allerlei historische bouwwerken uit de Roemeense geschiedenis. Het gaat hierbij dan vooral op gebouwen die op het Roemeense platteland hebben gestaan en naar dit museum zijn gebracht. Het was deze donderdagmorgen erg rustig wat zeker ook lag aan de temperaturen die rond 11 uur al de 40 graden naderden. De wandeling door het museum gaat verder bij de wijnpers op de volgende foto uit het einde van de 18de eeuw.
Het grote huis op de volgende foto komt uit het plaatsje Straja in het noorden van Moldavië. Dit is een bosachtig gebied waar de inwoners leefden van de veeteelt en het bewerken van hout.
Naast allerlei losse gebouwen is in bepaalde delen van het museum ook een klein dorpje gecreëerd. Hier zijn dan originele huisjes uit verschillende plaatsen bij elkaar gezet.
In het museum zijn een drietal windmolens te zien. De molen op de onderstaande foto komt uit Sarichioi en is in 1953 naar dit museum verplaatst. Hij is gebouwd op een stenen basis. Op de bovenverdieping van de molen is een systeem aangebracht waarmee zakken graan opgetild kunnen worden.
Een heel ander type woning is het huis op de volgende foto dat half in de grond verzonken is. De buitenmuren van het huis zijn gemaakt met behulp van massieve eiken planken.
Uit de heuvelachtige omgeving van Muntenia komt een huis dat bestaat uit twee gebouwen die loodrecht op elkaar gezet zijn. Ze worden aan elkaar verbonden door een veranda. Het tweede huis kon dan gebruikt worden als een familielid ging trouwen en op zichzelf ging wonen.
Op allerlei plaatsen in het museum waren activiteiten voor kinderen zoals dansen op traditionele Roemeense muziek en tekeningen maken. Ook hier was het vrij rustig vanwege de warmte. Op deze manier probeert men echt om de oude Roemeense cultuur over te brengen op de volgende generatie.
Een van de andere vele gebouwen in het museum is dit huis uit het jaar 1815 uit Salciu De Jos in Transsylvanië. In deze omgeving leefden de mensen van het houden van schapen en de landbouw. Naast het huis staat een opslagruimte voor voedsel die dezelfde vorm heeft.
Op een grasveldje in het museum waren allerlei overkappingen weggezet. Ongetwijfeld voor een evenement dat later op de dag plaats zou gaan vinden. Hier is goed te zien hoe kurkdroog het al lange tijd in Roemenië is geweest. Het gras is helemaal verbrand door de zon en geel geworden.
Een klein huisje uit het begin van de 19de eeuw komt uuit het plaatsje Dumitra. Dit werd bewoond door een klein huishouden van vrije boeren. Deze waren eigenaar van een klein stukje land en werken verder op het land van rijke families.
Uit het plaatsje Bancu komt het volgende huis dat sinds 1956 in het museum staat. In dit bergachtige gebied leefden de bewoners van de bosbouw en het houden van dieren. Dit is terug te zien in de ruime opzet van de gebouwen waarin dieren en materiaal konden worden onder gebracht.
Dit was een van de weinige gebouwen waar je ook binnenin kon kijken als bezoeker. Het huis bestaat uit een foyer van waaruit je naar een woon- en gastenkamer kunt gaan. Ook is er een kleine ruimte voor het opslaan van voedsel en kleding.
In 1717 vond een invasie van de Tataren plaats in Transsylvanië. De Tataren werden uiteindelijk verslagen maar staken wel een aantal dorpen in Maramures in brand. Op de plek van een verwoest religieus gebouw werd in 1722 de kerk gebouwd die sinds 1936 in het openluchtmuseum staat.
De volgende foto laat een aantal gebouwen zien uit het dorp Berbesti (Maramures gebied). Via een houten poort kom je in het gebied waar deze gebouwen staan. Rechts staat een woonhuis. Het grote gebouw links voor is een stal voor het houden van dieren. Achter deze stal staan nog een aantal kleinere gebouwen voor de opslag van materiaal, hooi en graan.
Iets verder is nog een plek met nu een aantal gebouwen uit het dorp Surdesti in hetzelfde gebied. In het midden (voor het gebouw waar een paar mensen zitten) staat het huis. Over het terrein verspreid allerlei kleinere bouwwerken voor het opslaan van graan, gedroogde vruchten en het stallen van dieren.
Een huis uit het plaatsje Glod dat gebouwd is in 1927 staat pas sinds 2009 in het museum. Het huis heeft een L-vorm. De onderste verdieping werd gebruikt voor opslag, de bovenste verdieping om te wonen. In een deel van de bovenverdieping heeft ook een winkel en eerder een politiepost gezeten.
In het Nasaud gebied in Roemenië bevinden zich een aantal dorpen waar veel soldaten woonden van het Tweede Grens Regiment dat in 1762 was opgericht door keizerin Maria Theresa. In ruil voor het in dienst gaan waren het vrije burgers die geen belasting hoefden te betalen en 10 hectare land mochten gebruiken. Ze moesten in tijden van vrede de grens bewaken en als er oorlog was samen met het Habsburgse leger vechten.
Een relatief nieuw gebouw is een schuur uit het begin van de jaren ’50 die in de plaats Viseu de Mijloc heeft gestaan. In 2023 is dit gebouwtje verhuisd naar het museum en omgebouwd tot tentoonstellingsruimte.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen