Zaterdag 1 oktober 2016
Het terrein is op dit moment eigendom van de deelstaat Brandenbrug. Deze deelstaat heeft een apart bedrijf opgericht om dit terrein te gaan ontwikkelen. Maar meer dan 20 jaar na het vertrek van de Russen staat het overgrote deel van het terrein nog steeds en vervalt steeds verder.
Gedurende de DDR tijd was dit terrein natuurlijk streng verboden toegang voor normale burgers. Vanuit het “Haus der Offiziere” is het een klein kwartiertje lopen naar een groot aantal andere gebouwen op het terrein.
Op dit gedeelte van het terrein waren allerlei gebouwen voor de soldaten en hogere officieren. Op dit gedeelte van het terrein waren de gebouwen in een duidelijk slechtere toestand dan bij het “Haus der Offiziere” het geval was.
Gezien de grootte van het terrein heb ik simpelweg niet alle gebouwen op dit gedeelte (volledig) kunnen bezoeken. Om echt alles goed te kunnen bekijken, heb je gewoon een tweetal dagen nodig.
Omdat er verder geen bordjes en dergelijke aanwezig zijn, kun je zomaar een gedeelte van een gebouw missen.
Daarom ben ik aan het eind van de dag nog even terug gegaan naar het “Haus der Offiziere” omdat ik merkte dat ik een deel van het gebouw gewoon over het hoofd gezien had.
Als je het terrein op komt lopen zie je in eerste instantie een aantal kleinere gebouwen zoals een ruimte voor het plaatsen van auto’s en een paardenstal.
Ook was er een kelder met bijbehorende sauna waar ik niet naar binnen ben geweest, omdat het slecht toegankelijk was.
Verder waren hier ook een ruimte voor de opslag van kolen, douches en omkleedkabines en een sauna.
Zoals aan de foto’s te zien is, zijn bepaalde gedeeltes van de houten zolders gewoon totaal verrot.
Deze gebouwtjes staan aan de rand van een groot plein. Het plein is nog steeds voor een groot deel geasfalteerd maar tussen het asfalt groeit inmiddels van alles. Van onkruid tot volledige bomen.
Aan dit plein bevinden zich ook nog een aantal grotere gebouwen, die in een betere toestand zijn. In één van deze gebouwen bevond zich tot 1994 de administratie van het gehele complex.
Dit gebouw bestaat uit een aantal verdiepingen, die veel op elkaar lijken. Ook de andere gebouwen rondom dit plein vertoonden veel overeenkomsten met elkaar en zagen er vanbinnen niet erg verschillend uit.
Zoals op de foto’s te zien is, is er al veel kapotgegaan. Verwarmingsbuizen zijn nog te zien, maar de verwarmingen verder zijn weggehaald. Hier en daar waren nog overblijfselen te zien van de Russen.
Van een oude envelop, tot propagandaplaten, borden met verkeersregels en een kalender uit het jaar (1994) dat de Russen hier vertrokken zijn.
Aan dit plein staan nog een tweetal andere grote gebouwen, namelijk een kazerne en een gebouw dat dienstdeed als kantine voor de soldaten.
Het kazernegebouw beschikte in elk geval over voldoende toiletten en badkamers. De toiletten en wasbakken zijn door de Russen niet meegenomen naar Rusland en waren voor een flink deel nog aanwezig. Wel in een zeer slechte toestand natuurlijk.
Op sommige plekken in het gebouw zat er nog een soort behang op de muren, maar op veel plekken was dat door het vocht van de muur gevallen en lag gewoon op de grond.
Om het behang vast te maken aan de muren waren vaak oude kranten gebruikt en in een aantal kamers kwamen allerlei oude Pravda’s uit het einde van de jaren ’80 tevoorschijn.
Aan de andere kant van het kantinegebouw bevond zich ook nog een andere kazerne.
Ook dit gebouw leek weer erg op de voorgaande gebouwen. Ook hier weer veel achterstallig onderhoud.
Muren waar het behang van verdwenen was. Allerlei elektrische bedrading hing hier en daar uit de muren.
Gelukkig stond nergens meer stroom op want anders was het wel erg gevaarlijk geworden.
Af en toe kwam je ook hier weer een overblijfsel van de Russen tegen zoals een oud logboek of een leeg pakje sigaretten met Russische opschriften.
Een bijzonder gebouw dat zich op dit gedeelte van het terrein bevond was een theaterzaal. In vergelijking met de theaterzaal in het “Haus der Offiziere” was dit maar een kleine zaal.
Doordat het erg donker was, zag je eigenlijk vrij weinig en leek dit een van de vele gebouwen die simpelweg vervallen was. Ook hier regende het binnen en bepaalde delen van de bodem waren verrot.
Bij het maken van foto’s met flitslicht kwam echter een groen beschilderde muur tevoorschijn waarop nog een aantal schilderingen te zien zijn. In de gebouwen waren blijkbaar twee soorten stroom: 220V en 380V.
Bij allerlei stopcontacten stond nog steeds in het Russisch aangegeven welke spanning hierop stond. Op het theaterpodium van dit gebouw stond nog een bord waaruit bleek dat het theater tot en met 1994 is gebruikt.
Ondanks dat ik een aantal gebouwen op dit gedeelte van het terrein nog niet vanbinnen had gezien was het inmiddels al kwart voor vier geworden. Het terrein was vandaag open tot vijf uur.
Omdat ik in het “Haus der Offiziere” nog een aantal dingen wilde zien, ben ik dan ook teruggelopen naar de ingang van het terrein, waar dit gebouw stond. Bepaalde restanten uit het verleden zijn (redelijk) goed bewaard gebleven zoals een relief wat gedeeltelijk nog zichtbaar is, of onderstaande wandschildering.
In een aantal ruimtes waren wat materialen van de Russen verzameld en bij elkaar gezet.
Rond half 5 was het tijd om weer terug te lopen naar het station in Wünsdorf zodat ik daar rond vijf uur met de trein weer terug kon naar Berlijn.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Het terrein is op dit moment eigendom van de deelstaat Brandenbrug. Deze deelstaat heeft een apart bedrijf opgericht om dit terrein te gaan ontwikkelen. Maar meer dan 20 jaar na het vertrek van de Russen staat het overgrote deel van het terrein nog steeds en vervalt steeds verder.
Gedurende de DDR tijd was dit terrein natuurlijk streng verboden toegang voor normale burgers. Vanuit het “Haus der Offiziere” is het een klein kwartiertje lopen naar een groot aantal andere gebouwen op het terrein.
Op dit gedeelte van het terrein waren allerlei gebouwen voor de soldaten en hogere officieren. Op dit gedeelte van het terrein waren de gebouwen in een duidelijk slechtere toestand dan bij het “Haus der Offiziere” het geval was.
Gezien de grootte van het terrein heb ik simpelweg niet alle gebouwen op dit gedeelte (volledig) kunnen bezoeken. Om echt alles goed te kunnen bekijken, heb je gewoon een tweetal dagen nodig.
Omdat er verder geen bordjes en dergelijke aanwezig zijn, kun je zomaar een gedeelte van een gebouw missen.
Daarom ben ik aan het eind van de dag nog even terug gegaan naar het “Haus der Offiziere” omdat ik merkte dat ik een deel van het gebouw gewoon over het hoofd gezien had.
Als je het terrein op komt lopen zie je in eerste instantie een aantal kleinere gebouwen zoals een ruimte voor het plaatsen van auto’s en een paardenstal.
Ook was er een kelder met bijbehorende sauna waar ik niet naar binnen ben geweest, omdat het slecht toegankelijk was.
Verder waren hier ook een ruimte voor de opslag van kolen, douches en omkleedkabines en een sauna.
Zoals aan de foto’s te zien is, zijn bepaalde gedeeltes van de houten zolders gewoon totaal verrot.
Deze gebouwtjes staan aan de rand van een groot plein. Het plein is nog steeds voor een groot deel geasfalteerd maar tussen het asfalt groeit inmiddels van alles. Van onkruid tot volledige bomen.
Aan dit plein bevinden zich ook nog een aantal grotere gebouwen, die in een betere toestand zijn. In één van deze gebouwen bevond zich tot 1994 de administratie van het gehele complex.
Dit gebouw bestaat uit een aantal verdiepingen, die veel op elkaar lijken. Ook de andere gebouwen rondom dit plein vertoonden veel overeenkomsten met elkaar en zagen er vanbinnen niet erg verschillend uit.
Zoals op de foto’s te zien is, is er al veel kapotgegaan. Verwarmingsbuizen zijn nog te zien, maar de verwarmingen verder zijn weggehaald. Hier en daar waren nog overblijfselen te zien van de Russen.
Van een oude envelop, tot propagandaplaten, borden met verkeersregels en een kalender uit het jaar (1994) dat de Russen hier vertrokken zijn.
Aan dit plein staan nog een tweetal andere grote gebouwen, namelijk een kazerne en een gebouw dat dienstdeed als kantine voor de soldaten.
Het kazernegebouw beschikte in elk geval over voldoende toiletten en badkamers. De toiletten en wasbakken zijn door de Russen niet meegenomen naar Rusland en waren voor een flink deel nog aanwezig. Wel in een zeer slechte toestand natuurlijk.
Op sommige plekken in het gebouw zat er nog een soort behang op de muren, maar op veel plekken was dat door het vocht van de muur gevallen en lag gewoon op de grond.
Om het behang vast te maken aan de muren waren vaak oude kranten gebruikt en in een aantal kamers kwamen allerlei oude Pravda’s uit het einde van de jaren ’80 tevoorschijn.
Aan de andere kant van het kantinegebouw bevond zich ook nog een andere kazerne.
Ook dit gebouw leek weer erg op de voorgaande gebouwen. Ook hier weer veel achterstallig onderhoud.
Muren waar het behang van verdwenen was. Allerlei elektrische bedrading hing hier en daar uit de muren.
Gelukkig stond nergens meer stroom op want anders was het wel erg gevaarlijk geworden.
Af en toe kwam je ook hier weer een overblijfsel van de Russen tegen zoals een oud logboek of een leeg pakje sigaretten met Russische opschriften.
Een bijzonder gebouw dat zich op dit gedeelte van het terrein bevond was een theaterzaal. In vergelijking met de theaterzaal in het “Haus der Offiziere” was dit maar een kleine zaal.
Doordat het erg donker was, zag je eigenlijk vrij weinig en leek dit een van de vele gebouwen die simpelweg vervallen was. Ook hier regende het binnen en bepaalde delen van de bodem waren verrot.
Bij het maken van foto’s met flitslicht kwam echter een groen beschilderde muur tevoorschijn waarop nog een aantal schilderingen te zien zijn. In de gebouwen waren blijkbaar twee soorten stroom: 220V en 380V.
Bij allerlei stopcontacten stond nog steeds in het Russisch aangegeven welke spanning hierop stond. Op het theaterpodium van dit gebouw stond nog een bord waaruit bleek dat het theater tot en met 1994 is gebruikt.
Ondanks dat ik een aantal gebouwen op dit gedeelte van het terrein nog niet vanbinnen had gezien was het inmiddels al kwart voor vier geworden. Het terrein was vandaag open tot vijf uur.
Omdat ik in het “Haus der Offiziere” nog een aantal dingen wilde zien, ben ik dan ook teruggelopen naar de ingang van het terrein, waar dit gebouw stond. Bepaalde restanten uit het verleden zijn (redelijk) goed bewaard gebleven zoals een relief wat gedeeltelijk nog zichtbaar is, of onderstaande wandschildering.
In een aantal ruimtes waren wat materialen van de Russen verzameld en bij elkaar gezet.
Rond half 5 was het tijd om weer terug te lopen naar het station in Wünsdorf zodat ik daar rond vijf uur met de trein weer terug kon naar Berlijn.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen